Όχι στα Μάτια

Όχι στα Μάτια

Διήγημα του Μανωλά Εμμανουήλ, 07/08/2018

(παρουσιάστηκε στο 32ο Λογοτεχνικό Εργαστήριο της Άλεφ, 

και συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις)

(πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό "περί ου", 29/01/2019,

http://www.periou.gr/εμμανουήλ-μανωλάς-όχι-στα-μάτια/)

Την Παρασκευή στις τέσσερις του Μάη, που πήρα το πλοίο για το νησί μας, υπήρχε κάτι που δεν πήγαινε καλά. Είχα μια ανησυχία και δεν μπορούσα να χαλιναγωγήσω τη σκέψη μου. Το μυαλό μου έκανε περίεργους υπολογισμούς, που δεν είχε λόγο να τους κάνει. Ας πούμε, ίδια ημερομηνία και ίδια ημέρα θα είχαμε πάλι το 2029, μετά από 11 χρόνια. Από μικρός είχα ευχέρεια σε αναλυτική παρατήρηση και υπολογισμούς, που αποδείχτηκαν χρήσιμα στην προώθηση πωλήσεων σε διστακτικούς πελάτες, αλλά σήμερα δεν χρειάζονταν. Ήξερα πού πηγαίνω, τόσα χρόνια είχα ζήσει στο νησί, δεν χρειαζόταν να ανησυχώ! Και υπήρχε πολλή δουλειά να κάνω, αφού η νέα διευθύνουσα σύμβουλος της εταιρείας, μου είχε ζητήσει και συναντηθήκαμε στην Αθήνα την περασμένη Τρίτη για να γιορτάσουμε την ίδρυση εμπορικού παραρτήματος στο νησί.

Επιδιώκοντας να παραμένω ήρεμος, παρατηρώ τους γύρω μου. Οι συνταξιδιώτες μου έχουν τα χάλια τους. Ίσως όχι τόσο οι νέοι, αλλά όλοι οι άλλοι έχουν εμφανή ελαττώματα. Άλλος μεγάλη μύτη, άλλος ασύμμετρα αυτιά, αυτή που κάθεται απέναντί μου έχει γουρλωτό βλέμμα. Διαλεγμένοι, ένας κι ένας. Θα έλεγα ότι ναι, τελικά ο Έλλην δεν είναι «ωραίος ως Έλλην», που λέμε με εθνική υπερηφάνεια αγνοώντας τόσους όμορφους ηθοποιούς του ξένου κινηματογράφου, αλλά προβληματικά σουλούπια έχουν και οι τουρίστες! Τελικά, όσο το σκέφτομαι τόσο χειροτερεύει, και νομίζω ότι δεν έχω ξαναδεί τόση κακογουστιά μαζεμένη.

Βγαίνω από την αίθουσα με την πολυκοσμία για να ανέβω στο επάνω κατάστρωμα, κουβαλώντας και το δώρο, γνήσιο Μουράνο που έφερα από την Βενετία, για την γιορτή της Λένας σε δυο βδομάδες. Το πλοίο είναι γρήγορο, καλοτάξιδο αλλά, όπως φαίνεται από τις σκουριές στα σκαλοπάτια, η Blue Sea Lines δεν το φροντίζει άψογα. Πολύς κόσμος έχει μαζευτεί επάνω και πολλοί καπνίζουν, κάπου εκατόν τριάντα άτομα που δεν ενδιαφέρονται να εισπνεύσουν καθαρό τον αέρα της θάλασσας.

Η Σαντορίνη μοιάζει από μακριά σαν στραβοκομμένο γλυκό σοκολάτα γαρνιρισμένο άτεχνα με τρίμμα λευκό αμύγδαλο. Μέσα στην καλντέρα βρίσκονται δυο κρουαζιερόπλοια και αρκετά μικρότερα πλεούμενα. Το πλοίο μου δένει στον Αθηνιό, το κεντρικό λιμάνι, κι εγώ κατεβαίνω μαζί με πολλούς που ψάχνουν αγχωμένοι για μέσο μεταφοράς. Όπως έχουμε συνεννοηθεί, η Λένα θα με περιμένει μετά το εστιατόριο «Ο Καλόγερος» μάλλον με το αγαπημένο της κόκκινο Γιαρισάκι. Είναι σημαντικό να βρω το αυτοκίνητο γιατί την Λένα δεν την έχω δει τα τελευταία δέκα χρόνια που προωθούσα πωλήσεις στην Ιταλία, και δεν έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στις καλλιτεχνικές φωτογραφίες που ανεβαίνουν στο ίνσταγκραμ. Μπορεί να έχει πάρει παραπανίσια κιλά με τη δουλειά της στο μαγαζί. Στα εικοσιδύο της ήταν, χωρίς να υπερβάλλω, η πιο γοητευτική κοπέλα στην Περίσσα, κι αν δεν ήμουν κι εγώ ξεχωριστός δεν θα είχα την τύχη να γίνουμε ζευγάρι. Μεγάλη τύχη και όνειρο ζωής. Για να μπορέσουμε να ζήσουμε καλύτερα μαζί, είχαμε αποφασίσει να εργαστώ σε πολυεθνικές τόσα χρόνια!

Κόκκινο Yaris δεν βλέπω, αλλά μια γνώριμη ξανθιά με γαλανά μάτια και λιγνό κορμί βγαίνει από ένα δίχρωμο γκρι-μαύρο C-HR και με φιλάει ξαφνικά στο στόμα, όπως παλιά. «Καλώς όρισες, Νοάκο μου» λέει γλυκά. Είναι σίγουρα η αγαπημένη μου Λένα, η μόνη που με λέει έτσι, αλλά όχι τόσο όμορφη όσο θυμόμουν, ίσως είναι κουρασμένη. Τότε, βέβαια, άστραφταν τα νιάτα της από τον έρωτα. Σήμερα βλέπω μόνο ότι λάμπουν τα μάτια της από χαρά.

«Καλώς σε βρίσκω μωρό μου! Καινούργιο αμάξι;» της λέω. «Ναι, μιας εβδομάδας περίπου» μου απαντάει χαμογελώντας πλατιά.

Είμαι κι εγώ αρκετά χαρούμενος αλλά δυσκολεύομαι να επιβεβαιώσω αυτό που λένε, ότι η ομορφιά βρίσκεται στα μάτια αυτού που την βλέπει. Μπαίνουμε στο υβριδικό να πάμε στο σπίτι. Έχει πλούσιο καντράν και το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι ο ηλεκτρικός κινητήρας είναι ήσυχος και δυνατός, ενώ κάποιος άλλος θα εξυμνούσε την όμορφη σχεδίαση με τα μπούμεραγκ παντού. Με λοξές ματιές στη Λένα που οδηγεί γρήγορα και προσεκτικά, προσπαθώ να βρω τι με είχε μαγέψει τότε.

«Δεν σου λείπει η αλλαγή των ταχυτήτων;» την ρωτάω. «Καθόλου! Συνήθισα αμέσως το αυτόματο κιβώτιο» μου λέει χαμογελώντας.

Δεν φαίνεται να έχει αλλάξει, τα κιλά της καμιά εξηνταριά, όσα τα θυμάμαι, η κόμμωση προσεγμένη με μερικές ατίθασες μπούκλες στο πλάι, το πρόσωπό της άψογο και περιποιημένο, αλλά όχι ακαταμάχητα ελκυστικό.

Υπάρχει μεταβολή στο τι μπορώ να θεωρήσω ωραίο, αφού ένα πρόσωπο που το ήξερα πανέμορφο δεν μου αρέσει τόσο, κι όλη αυτή την εβδομάδα, η κατάσταση εντείνεται και η ομορφιά χάνεται από το κάθε τι.

Δεν φαίνεται στην αρχιτεκτονική του διώροφου σπιτιού που φτάσαμε, με την φροντισμένη αυλή και την τοξωτή αυλόθυρα.

Λείπει από τα περίτεχνα πιάτα που σερβίρισε ο σεφ μας όταν ήρθαμε για φαγητό στο εστιατόριό μας.

Δεν έχει καμιά ιδιαιτερότητα το ηλιοβασίλεμα που βλέπουμε από τον Πύργο Καλλίστης κι ας φιλιόμαστε όπως παλιά ανάμεσα σε πολλά ερωτευμένα ζευγάρια.

Δεν ριγώ πια από τον ήχο της φωνής της Λένας που με ρωτάει διάφορα για τα σχέδιά μου. Της λέω ότι έχω αποφασίσει να μείνω στο νησί μαζί της, αν με θέλει. Είναι καταχαρούμενη, και μου το δείχνει με κάθε τρόπο. Κι αν το κορμί της είναι το ίδιο αγαλματένιο, όπως στα νιάτα μας, μου φαίνεται απόψε σαν να χάνει σε σύγκριση με όσα πολύ πρόσφατα ένιωσα να μου συμβαίνουν. Η ιδιαίτερη έλξη που μου εξασκούσε έχει εξασθενήσει.

Η ομορφιά της υπάρχει ίσως στη μνήμη μου, αλλά όχι στα μάτια μου. Και να δεις ότι, την ζημιά, μου την έχει κάνει η νέα αφεντικίνα!

Την περίμενα την Πρωτομαγιά στο Βυζαντινό Εστιατόριο πίνοντας κοκτέιλ, αλλά όταν ήρθε έφερε κρυφά ένα μπουκάλι κρασί για να συνοδέψουμε το φαγητό μας. Καλό ήταν, μεθυστικό, από τις πιο παλιές μάρκες που είχε επί αιώνες στα κελάρια η επιχείρηση, όπως μου είπε. Τα άλλα που είπαμε δεν τα θυμάμαι, πάντως ξύπνησα μεσημέρι γυμνός στο κρεβάτι του σπιτιού μου. Προσπάθησα τότε να σκεφτώ τι έγινε, και το μυαλό μου έφερνε κάποιες ρευστές εικόνες σαν από παραμύθι. Ένας μεγάλος χώρος σαν ναός στολισμένος και φωτεινός, μια απίστευτη ηρεμία και αυτοπεποίθηση να με γεμίζει, κι εγώ να εκφράζω τον θαυμασμό μου στην ιέρεια που με φιλούσε και με έγδυνε οδηγώντας με σε ένα κυκλικό κρεβάτι. Την βοήθησα να γδυθεί κι αυτή, με τρέλανε η απαλή της επιδερμίδα, και αφού τα χάδια και τα φιλιά είχαν καλύψει κάθε καμπύλη των κορμιών μας, με έπιασε από την ρίζα της ζωής και την έβαλε προσεκτικά μέσα της και τότε η σκέψη μου άνθισε σαν ηλιόλουστο λιβάδι και τα γλυκόλογά της ακούγονταν σαν κελάρυσμα ρυακιού. Δεν είχα πια τον έλεγχο του κορμιού μου, η μουσική των βογκητών μας ανέβαινε σε κρεσέντο, και όταν οι χυμοί μας ενώθηκαν έχασα τον κόσμο.

Το πρωί ξύπνησα καθώς αυτή με φιλούσε φεύγοντας, και νόμισα ότι είδα να τρεμουλιάζουν στην πλάτη της πολύχρωμες φτερούγες, η καθεμιά με δική της κίνηση όπως στις λιβελούλες. Πήγα να τις αγγίξω αλλά δεν υπήρχε κάτι εκεί. Νομίζω πως ψέλλισα «έχω παραισθήσεις». Δεν είπε τίποτα και σαν να χάθηκε οπισθοχωρώντας στο βάθος του δωματίου προς την έξοδο. Παραξενεμένος, δεν άκουσα την πόρτα να ανοιγοκλείνει, αλλά το μυαλό μου ξαναβυθίστηκε. Κοιμήθηκα λίγο ακόμη προτού ετοιμαστώ για το ταξίδι. Το μεσημέρι που σηκώθηκα, βεβαιώθηκα ότι είχαμε ακόμη Τετάρτη και ότι τα ονειρεύτηκα όλα αυτά γιατί η πόρτα του σπιτιού μου ήταν κλειδωμένη από μέσα.

Σήμερα σκέφτομαι πως θα ήθελα να είναι αλήθεια. Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημα, το κάτι που δεν πάει καλά! Το αρχαίο κρασί, δεν είναι απλό κρασί, αλλά περιέχει κάτι που με κάνει να σκέφτομαι με άλλη αισθητική. Και η νέα αφεντικίνα που το έφερε για να το πιούμε, μου έδειξε έτσι πως ήταν πολύ περισσότερο από διευθύντρια εταιρείας ποτών! Ποια σχέδια έχει;

Είμαι κι εγώ μέσα στα σχέδιά της; Είχαμε πει να συναντηθούμε το Σαββατοκύριακο και να που σηκώνομαι το πρωί με πρώτη σκέψη, όχι στη Λένα που κοιμάται πλάι μου, αλλά να τηλεφωνήσω στην κυρία Στελλαλούνα.

Μου είχε αφηγηθεί πόσο χάρηκε όταν το όνομά της έγινε παιδικό βιβλίο πριν από καμιά εικοσιπενταριά χρόνια. Της είχα πει ότι και το δικό μου εμφανίζεται σε διάφορους τίτλους, αλλά δεν μου έκανε μεγάλη εντύπωση, επειδή ο συνονόματος βασιλιάς Αλκίνοος της Οδύσσειας ήταν γνωστός επί αιώνες. Χαμογέλασε περίεργα όταν το είπα αυτό. Για εμπορικά θέματα, το πιο σημαντικό που είπαμε ήταν ότι η Σαντορίνη είναι πέρασμα για όλες τις φυλές του κόσμου και θα μπορούσαμε να προωθήσουμε τα κρασιά μας πιο αποτελεσματικά. Εγώ είχα την ιδέα ότι στο εστιατόριο ‘της Λένας’, της Λένας μου, σίγουρα θα πετύχαινα μια καλή προώθηση, τουλάχιστον του αρωματικού Ασύρτικου για τους ντόπιους και του γλυκόπιοτου Βινσάντο για τους περαστικούς. Ως πωλητής γνώριζα ότι η οινοποιία στο νησί μετρούσε 35 αιώνες παραγωγής, με μοναδικές γεύσεις λόγω του ηφαιστειακού κλίματος.

Της τηλεφώνησα και κανονίσαμε. Η Λένα είχε δουλειά, να παραλάβει πελάτες από τον Αθηνιό. Νοίκιασα ένα ασημί Astra από την Easy Car Rental, γιατί προτιμούσα τα Γερμανικά παρά την δεκαετία που πέρασα στην Ιταλία, πρόσεξα και σημειώσαμε ότι είχε ένα χτύπημα στην πίσω δεξιά πόρτα για να μην πληρώνω ζημιές άλλων, και πήγα στη Θήρα, στο εστιατόριο Αργώ, που φημιζόταν για τα πολύ καλά κοκτέιλ και ήταν κοντά στο Οινοποιείο. Κάθισα σε μια άκρη του εξώστη με τα λευκά έπιπλα, κοκτέιλ δεν πήρα, αλλά ζήτησα ένα ποτήρι Αηδάνι, μονοποικιλιακό λευκό ξηρό, από τις Αιγαιοπελαγίτικες γεύσεις που είχα επιθυμήσει, όσο έλειπα στο εξωτερικό. Κι εκεί που έπινα το δροσερό κρασί, προσπαθώντας να καταλάβω τι το ενδιαφέρον έβρισκαν οι άλλοι στην θέα της καλντέρας, είδα μια πάρα πολύ όμορφη κυρία, την αφεντικίνα μου, να βγαίνει στον εξώστη και να έρχεται προς εμένα.

Σφίγγεται κάτι μέσα μου επειδή με δυσαρεστεί η κατάσταση που βιώνω και  σίγουρα μου δυσκολεύει τη ζωή με τη Λένα.

Η γνώστρια των αρχαίων κρασιών με είχε παγιδέψει από την Πρωτομαγιά με κάποιο μαγικό φίλτρο για να βλέπω ομορφιά μόνο σ’ αυτήν. Και όλα τα άλλα που είχα νιώσει μαζί της σαν τόσο αληθινά, στην πραγματικότητα ήσαν ένα απατηλό όνειρο!

Καλύτερα να μην εκτεθώ!

«Καλημέρα κυρία Στελλαλούνα! Καλώς ήρθατε!»

«Δεν με περίμενες πολύ; Καλημέρα! Έχεις βολευτεί στο νησί;»

«Έχω μια γνωστή από παλιά και με φιλοξενεί. Σας έχω ήδη μιλήσει για το εστιατόριο ‘της Λένας’, στην Περίσσα».

«Ωραία! Θα χαρώ να την γνωρίσω. Εγώ μένω με τον άντρα μου τον Μάικλ, που δεν με αφήνει ποτέ μόνη μου. Μισό λεπτό τώρα, παρκάρει και έρχεται. Την Πρωτομαγιά δεν πρόλαβες να τον γνωρίσεις όταν ήρθε στο Χίλτον, γιατί είχες μάλλον ανακατέψει τα ποτά και σε πείραξε αμέσως το κρασί. Ευτυχώς όμως που ήρθε, γιατί βοήθησε να σε πάμε μέχρι το σπίτι σου».

«Αυτός με πήγε στο σπίτι;»

«Ναι. Σε αφήσαμε στην πόρτα σου και είπες ότι όλα είναι εντάξει».

Δεν το θυμόμουν αυτό! Κι όμως σίγουρα κάτι δεν είναι εντάξει! Αφού δεν έγιναν αυτά που νόμισα ότι έγιναν, γιατί εξακολουθώ να βλέπω την λαμπερή ομορφιά καθισμένη μπροστά μου;

Σκέφτηκα να την ρωτήσω, αλλά θα φαινόμουν πολύ ανόητος. Στο μεταξύ ήρθε ο Μάικλ. Συστηθήκαμε καλύτερα, ζήτησα συγνώμη για την ταλαιπωρία που τον έβαλα, είπε ότι δεν τον ενόχλησε τίποτε και να το ξεχάσω. Πήρανε κι αυτοί δυο ποτήρια δροσερό Αηδάνι.

Αλλά εγώ πώς να ξεχάσω; Η ζωή μου έχει αλλάξει με τρόπο ακατανόητο, γιατί αφενός νιώθω ότι έζησα κάτι, που όπως αποδείχτηκε είναι φαντασίωση, και αφετέρου βλέπω όλα τα πράγματα ανούσια με μια μοναδική ομορφιά στο μέσο τους.

Τουλάχιστον θα χαίρομαι κάθε φορά που την βλέπω!

Σαν να χαμογέλασε αδιόρατα μόλις το σκέφτηκα.

Καταστρώσαμε το πλάνο ενεργειών και προωθήσεων της εταιρείας μας για το επόμενο τρίμηνο και συμφωνήσαμε να βρεθούμε το βράδυ για φαγητό στο εστιατόριο ‘της Λένας’. Τους άφησα στην Αργώ να πίνουν το κρασάκι τους με θέα στην καλντέρα και έφυγα. Πήρα το Astra και κατευθύνθηκα προς την Περίσσα.

Στο δρόμο, κοντά στη Μεσσαριά, αισθάνομαι μια ηρεμία να με πλημμυρίζει και ένα χέρι να με αγκαλιάζει. Στο κάθισμα του συνοδηγού κάθεται η Στελλαλούνα! «Πώς το έκανες αυτό; Πώς ήξερες που θα είμαι;» την ρωτάω και μου λέει «Είναι πανεύκολο για όλες εμάς, που μας λέτε ξωθιές ή νεράιδες εδώ και χιλιάδες χρόνια. Έλα! Το ξέρω ότι έχεις δει τις φτερούγες μου! Ο Μάικλ δεν με αφήνει ποτέ, αλλά εγώ μπορώ να τον αφήνω όποτε θέλω και να πηγαίνω σε όποιον έχει πιεί από το ξωθιονέρι μου. Δεν στενοχωριέται ο Μάικλ, γιατί νομίζει πως είμαι ολόκληρη κοντά του. Δεν σου λέω ψέματα! Βάλε τώρα το αυτοκίνητο εδώ στο πάρκινγκ της τράπεζας, γιατί έχω επιθυμήσει να αγκαλιαστούμε ξανά. Κανείς δεν θα μας βλέπει αγαπημένε μου Νοάκο!».

Κάπως ξαφνιασμένος που το ήξερε αυτό, αλλά γεμάτος χαρούμενη προσμονή, άναψα το αριστερό φλας και, όπως έβαζα το αυτοκίνητο σε μια άκρη, σκέφτηκα «Άτυχη Λένα!»

Fractal Amarcord

Φράκταλ Άμαρκορντ

Αδιαφορώντας για την αυξανόμενη απογευματινή κίνηση στον δρόμο, ο ταξιτζής γύρισε ξαφνικά και μου είπε με ένταση στην φωνή του :

«Εσύ ήσουνα!»

«Τι θέλετε να πείτε;» τον ρώτησα και ταυτόχρονα αυτός έλεγε…

«Εσύ ήσουνα το πρωί στη στάση! Όλοι, όσοι περιμέναμε το λεωφορείο, παγώσαμε από τον τρόμο και ξεχάσαμε να ανέβουμε στο όχημα. Όλοι, εκτός από σένα!»

--- * ---

Ριπές ανέμου σκόρπιζαν το πρωινό ψιλοβρόχι. Η Πάτρα ήταν γνωστή για τον επίμονα βροχερό καιρό της και γι’ αυτό οι περισσότεροι δρόμοι της είχαν στεγασμένα τα πεζοδρόμιά τους, σαν στοές. Πήγα στην στάση κοντά στην Μπύρα του Μαράτου και περίμενα το λεωφορείο.

Η ώρα του δεν ήταν σίγουρη. Προβλέπονταν στο πρόγραμμα του σταθμάρχη έξι αναχωρήσεις την ώρα, δηλαδή ένα λεωφορείο κάθε δέκα λεπτά. Καμία σχέση με την πραγματικότητα. Το συνηθισμένο ήταν να περνάνε έξι λεωφορεία στις οχτώ και πέντε, και πάλι έξι στις εννιά και πέντε. Οι οδηγοί φαίνεται ότι προτιμούσαν να μετακινούνται σε παρέες. Οι αγανακτισμένοι επιβάτες γέμιζαν ασφυκτικά τα πρώτα δυο – τρία, με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα να πηγαίνουν σχεδόν άδεια. Σίγουρα έκαναν οικονομία στα καύσιμα, αφού τα εισιτήρια πήγαιναν στο Κοινό Ταμείο Εισπρακτόρων και Λεωφορειούχων.

Όταν έφτασα στην στάση, βρίσκονταν ήδη εκεί πέντε άτομα. Οι τέσσερις γυναίκες είχαν επηρεαστεί από διάφορα ρεύματα της μόδας και ο κύριος μελετούσε ένα βιβλιαράκι για ιπποδρομίες. Για να φυλαχτούν από τις κρύες ψιχάλες, αφού δεν υπήρχε στέγαστρο, ακουμπούσαν τις πλάτες τους στο παλιό τριώροφο, στο οποίο γίνονταν κάποιες εργασίες στον τέταρτο, όπως μαρτυρούσαν τα καλουπωμένα μαδέρια.

Εγώ στάθηκα στην άκρη του πεζοδρομίου, προσέχοντας να μην πατάνε τα πόδια μου στις διαχωριστικές γραμμές των πλακών και του ρείθρου, και έψαχνα την Κορίνθου με ματιές αγωνίας για να δω το λεωφορείο να έρχεται. Οι άλλοι πέντε, που προφανώς κανένας τους δεν ήταν φοιτητής, θα κατέβαιναν σε ενδιάμεσες στάσεις και εγώ θα πήγαινα τέρμα Πανεπιστήμιο.

Στο μυαλό μου αναδεύονταν σαν ζωντανές οι εξισώσεις των φίλτρων Κάλμαν που απειλούνταν με εξαφάνιση από τα πιο εξελιγμένα φίλτρα Λαϊνιώτη. Τα περιοδικά του Άιτριπλί (IEEE) φιλοξενούσαν εκτενείς παρουσιάσεις των πρώτων που δούλευαν σε καρτεσιανές συντεταγμένες και μόνο μια περιληπτική αναφορά των δεύτερων, σαν να επρόκειτο για απόρρητο στρατιωτικό μυστικό. Μπορεί και να ίσχυε αυτό, μάλλον, αφού τα φίλτρα χρησιμοποιούνταν στο λογισμικό των αυτόματων πιλότων των αεροσκαφών. Αν τα στρατιωτικά αεροπλάνα χρησιμοποιούσαν φίλτρα Λαϊνιώτη κατά την προσγείωση ή την προσνήωσή τους, ήταν πολύ συνετό που έκρυβαν τις εξισώσεις. Ήταν όμως σχεδόν προφανές ότι η κυκλική τροχιά αναμονής επάνω από το κατειλημμένο αεροδρόμιο, που γινόταν ελικοειδής καθοδική τροχιά και τελικά ευθεία πάνω στον διάδρομο προσγείωσης, θα έπρεπε να περιγράφεται σε σφαιρικές συντεταγμένες. Έτσι θα ήσαν οι πράξεις λιγότερες, οι υπολογισμοί ταχύτεροι, ο απαιτούμενος εξοπλισμός μικρότερος και ελαφρύτερος και η τοποθέτησή του σε μονοθέσια πολεμικά ευχερέστερη. Τα φίλτρα Λαϊνιώτη και οι σφαιρικές συντεταγμένες πρέπει να είχαν πολύ στενή σχέση.

Έστρωσα τα μαλλιά μου με το δεξί χέρι. Το βρόχινο νερό τα κατσάρωνε και μου άρεσε αυτό. Είδα το λεωφορείο να έρχεται. Σήκωσα το χέρι οριζόντια μπροστά μου για να κάνω σήμα στον οδηγό και το κατέβασα πάλι. Την ώρα που το λεωφορείο έφτανε κοντά ελαττώνοντας ταχύτητα, ένιωσα μια κίνηση αέρα στο δεξί μου μάγουλο και ένα άγγιγμα στο δεξί μανίκι μου και αμέσως άκουσα έναν τρομακτικά δυνατό θόρυβο δίπλα μου.

Κοίταξα κάτω. Είδα έναν τενεκέ από ελιές Καλαμών χωρίς καπάκι με καρφωμένο ξύλινο πιάσιμο για να τον σηκώνουν εύκολα οι μπετατζήδες. Ο τενεκές ήταν γεμάτος γκριζοπράσινο φρέσκο τσιμέντο και ήταν ελαφρά γερτός γιατί είχε σπάσει το πεζοδρόμιο πέφτοντας. Απείχε το πολύ δέκα πόντους από το πόδι μου. Κανείς δεν ήταν κοντά μου.

Κοίταξα ψηλά, αλλά δεν είχε εμφανιστεί κανένας για να αναζητήσει τον τενεκέ του.

Δεν ασχολήθηκα άλλο και μπήκα στην πόρτα του λεωφορείου που ήταν ορθάνοιχτη μπροστά μου.

--- ** ---

Χωρίς να το καταλάβω πέρασε η ημέρα και δεν θυμάμαι αν προχώρησα τις εργασίες μου. Θυμάμαι όμως ότι το απόγευμα ξαφνιάστηκα όταν αντιλήφθηκα ότι είχα καθίσει έχοντας τα πόδια πάνω στο γραφείο μου και παρατηρούσα τα σύννεφα που περνούσαν με δυσκολία την κορυφή του γειτονικού βουνού και κυλούσαν στην από εδώ πλαγιά αλλάζοντας με την τυρβώδη ροή τους πάμπολλα σχήματα. Τα πουλάκια που είχαν τις φωλιές τους στο κτήριο τιτίβιζαν ασταμάτητα και εγώ σκεφτόμουν πόσο υπέροχη είναι η ζωή.

Δεν συνήθιζα να κάθομαι με αυτόν τον τρόπο, ούτε συνήθιζα να αναπολώ, οπότε συνειδητοποίησα ότι σκεφτόμουν την ζωή επειδή είχα φτάσει το πρωί πολύ κοντά στον θάνατο. Αποφάσισα να γυρίσω στην πόλη και περάσω μια ευχάριστη βραδιά με τους φίλους μου. Πήρα το λεωφορείο και όταν έφτασα στην Πάτρα, πήγα στο σπίτι, φρόντισα λίγο τον εαυτό μου, και μετά πήρα ένα ταξί από την πιάτσα της Μανωλιάσσης για τα Ψηλαλώνια.

--- *** ---

Ήρεμα απάντησα στον ταξιτζή που ευτυχώς είχε γυρίσει μπροστά του «Είχα σκοτούρες στο μυαλό μου και δεν κατάλαβα καλά τι έγινε εκείνη την στιγμή. Αφού ήμουνα ζωντανός, θα μπορούσα να είμαι και ευχαριστημένος. Εσείς πρέπει να είσαστε ο κύριος που διάβαζε για ιπποδρομίες, ναι;»

«Πότε με είδες; Αφού είχες γυρισμένη την πλάτη!»

«Όταν ερχόμουνα προς την στάση σάς παρατήρησα. Κατέβηκε κάποιος να μαζέψει τον τενεκέ με το τσιμέντο;»

«Μόλις έφυγες κάναμε μεγάλη φασαρία. Χτυπήσαμε κουδούνια, φωνάξαμε. Τίποτε. Προφανώς φύγανε σκαστοί από το πίσω μέρος. Όταν ανέβηκε ο ιδιοκτήτης, δεν βρήκε κανέναν στο γιαπί. Θα μπορούσαμε εμείς να ήμασταν εκεί που έπεσε ο τενεκές αν δεν ψιλόβρεχε».

«Ίσως να μην γλιστρούσε ο τενεκές στα μαδέρια αν δεν ψιλόβρεχε. Όλοι τυχεροί ήμασταν» του είπα και άρχισα να αναλογίζομαι το πώς δημιουργήθηκαν κατάλληλες συνθήκες για να πέσει ο τενεκές και κάποιες άλλες περίεργες συμπτώσεις.

Όπως τότε που πήγα να κατέβω από το λεωφορείο στις Ιτιές και ένα επερχόμενο μηχανάκι αντί να περάσει φυσιολογικά από αριστερά το λεωφορείο, πέρασε από δεξιά ανεβαίνοντας στο πεζοδρόμιο, μια στιγμή προτού πατήσω εκεί. Δεν είχε αριθμό κυκλοφορίας και χάθηκε σαν να το κυνηγούσαν προς το Μιντιλόγλι.

Άλλες τρεις φορές την γλίτωσα από τρελά φορτηγά, μία στην Γεωργική Σχολή που άκουσα τα καλάμια να σπάνε και έκανα ενστικτωδώς δεξιά στην άκρη, μία στην Οβριά που έφυγα με πράσινο αλλά φρενάρισα απρόσμενα και απέφυγα ένα που πέρασε με κόκκινο, και μία στο παλιό Νοσοκομείο με τα κομμένα σωληνάκια των φρένων. Αν σας έλεγα τις λεπτομέρειες, θα σας φαίνονταν τόσο απίθανες, σαν να τις είχα επινοήσει.

--- **** ---

Με άπειρο χρόνο στην διάθεσή μας, όλες οι απόψεις μπορούν να αλλάξουν, όλα τα απίστευτα μπορούν να γίνουν εξηγήσιμα, και πάλι να θεωρηθούν απίθανα και μη πραγματοποιήσιμα. Η ροή των εννοιών στροβιλίζεται προς ένα απρόσιτο ακόμη μήνυμα.

Έτσι βρεθήκαμε σε χώρο με πυκνότερα νοήματα

για όσα απαρτίζουν την Ζωή

(Συναρπαστικές Ιδέες, Ωραίες Περιπέτειες, Ηδονισμός, Λαμπρές Εξελίξεις)

όσα συμβολίζουν τον Θάνατο

(Τρόμος, Απελπισία, Φρίκη Εξωπραγματική),

όσα ακροθιγώς περιγράφουν το Επέκεινα

(Σύμπλοκες Οριοθετήσεις Ύλης)

και όσα φαίνονται απλώς ακατανόητα,

(Ξενηλασίες Ενεργειακών Φάσεων, Υπερβάσεις Γαλαξιακών Άκρων).

Συστηματικά καλύπτει τις φράσεις μια νοηματική επίστρωση που έχει την σημασία και την θέση της για να στηρίξει μια πολυεπίπεδη ανταλλαγή επιχειρημάτων, για την οποία απαιτούνται πολλοί ικανοί συζητητές απαλλαγμένοι από άλλες ευθύνες.

Η συζήτηση ρέει διάχυτη σε πολλές προσωπικότητες χλωρίδας ή πανίδας ή άλλων κυριοτήτων, που προσφέρουν την εμπειρία τους από διάφορους κόσμους, με στόχο την διατύπωση της υπέρτατης αλήθειας.

--- ***** ---

Το τελευταίο επεισόδιο έγινε πριν από ένα έτος, μα δεν μπορώ να υπολογίσω σωστά, αν και ο χρόνος δεν έχει σημασία.

Έμεινε σχεδόν άγνωστο, και παρά το ότι είχα την ευκαιρία να το υπονοήσω, δεν είναι σίγουρο ότι θα λάβετε το μήνυμα.

Λυτρώθηκε η πόλη από μένα, που λιγόστευα την εντροπία της, αν και δεν ήμουν σε θέση να καταπολεμήσω την γενικότερη τάση διάλυσης.

Όμοια αλλοτριώθηκαν πολλοί που σκέφτονταν και δημιουργούσαν, αν και πάντοτε ελπίζουμε ότι οι νέοι θα αλλάξουν τον κόσμο.

Συνήθως επικρατεί σιγή, αν και ενίοτε προτείνονται θεωρίες συνωμοσιών για να εξηγήσουν τις απρόσμενες απώλειες, αλλά η αλήθεια είναι άλλη, που δεν επιτρέπεται να αποκαλυφθεί.

--- ****** ---

 Μανωλάς Εμμανουήλ

Το διήγημα γράφτηκε στις 22-03-2009
και δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό περιοδικό ΠΕΡΙ ΟΥ στις 20-12-2017 (http://www.periou.gr)

Διήγημα [Όχι ακριβώς παράθυρο...]

Μανωλάς Εμμανουήλ, 16/01/2006

Όχι ακριβώς παράθυρο…

Την πρώτη φορά που του συνέβη βρέθηκε στην πεδιάδα όπου δυο ομάδες πολεμούσαν με παλαιικά όπλα και φώναζαν η μια σε περίεργα ελληνικά και η άλλη μάλλον σε τούρκικα. Ήταν τόσο ζωντανό που φοβήθηκε. Κατάλαβε ότι ίσως κάτι πήγαινε στραβά με το μυαλό του και ζήτησε την βοήθεια γιατρού, που του είπε καθησυχαστικά «…είναι τα νεύρα σας τεντωμένα και γι’ αυτό σας δημιούργησαν αυτή την φαντασίωση…»

Άρχισε να παίρνει τα φάρμακα που του έγραψε ο γιατρός χωρίς να έχει πραγματικά πειστεί για τις εξηγήσεις, μια που όλες οι λεπτομέρειες της μάχης είχαν ακουστεί τόσο πραγματικές…

Σήμερα στο γραφείο οι συνηθισμένες καθημερινές παραγγελίες είχαν έρθει και οι υπάλληλοι ετοίμαζαν την αποστολή των προϊόντων μετακινώντας παλέτες και συσκευάζοντας τα κιβώτια για τους πελάτες. Ο Αλκίνοος τους έβλεπε καθαρά μέσα από το ημιδιαφανές διαχωριστικό του γραφείου. Γιατί όμως δεν άκουγε τον συνηθισμένο καθημερινό θόρυβο; Άκουγε το μανιασμένο φύσημα του ανέμου και τα τρομαγμένα κρωξίματα των πουλιών, όμως δεν φυσούσε ούτε είχαν πουλιά μέσα στο γραφείο!

Δεν είπε τίποτε στην γραμματέα του, αλλά ανησύχησε πολύ που του συνέβη πάλι αυτό.

Τα φάρμακα είχαν τελειώσει την περασμένη εβδομάδα, προφανώς όμως η επίδρασή τους ήταν παροδική. Άκουγε τον μανιασμένο αέρα σαν να βρισκόταν σε δασωμένη πλαγιά βουνού, ενώ μέσα στο γραφείο δεν κουνιόταν τίποτε, εκτός από την γραμματέα που με τα ευκίνητα δάχτυλά της έγραφε στον υπολογιστή εντελώς αθόρυβα. Άκουγε τα τρομαγμένα πουλιά, που έφευγαν κρώζοντας σαν να τα πλησίαζε κάτι, και ίσως ήταν της αναστατωμένης φαντασίας του, αλλά του φάνηκε ότι ο αέρας μύριζε ρετσίνι πεύκου και κατεργασμένο δέρμα και ιδρώτα… Αντιλήφθηκε ότι είχε ιδρώσει πραγματικά. Μύρισε με προφύλαξη την μασχάλη του, και εισέπνευσε την έντονη μυρωδιά του αποσμητικού του και την αδιόρατη μυρωδιά του σχεδόν καινούργιου μάλλινου σακακιού του που το είχε περασμένο στην ράχη της πολυθρόνας του. Έξω από το γραφείο ο παλετοφόρος έτριζε από το βάρος και οι εργάτες λέγανε για την ομάδα που έχασε πάλι την Κυριακή κάποιες χοντράδες που τους φαίνονταν αστείες, καθώς ετοιμάζονταν να φορτώσουν τα κιβώτια στο φορτηγό. Η Κατερίνα έγραφε με μέτρια ταχύτητα, όπως μαρτυρούσε ο ήχος των πλήκτρων, ετοιμάζοντας τα δελτία αποστολής για τους πελάτες.

Το επεισόδιο φαινόταν πως είχε λήξει, αλλά ο Αλκίνοος, με τον σφυγμό του να χτυπάει δυνατά στην φλέβα του κροτάφου του, καθόταν στο γραφείο και σκεφτόταν πως έπρεπε να μιλήσει με κάποιον για το θέμα αυτό. Όχι στον γιατρό. Ο γιατρός θα τον μπούκωνε πάλι με φάρμακα, ηρεμιστικά ή ποιος ξέρει τι άλλο. Δεν τα συμπαθούσε τα φάρμακα, παρά το ότι αναγνώριζε πως τον είχαν βοηθήσει να αντιμετωπίσει κάποιους σποραδικούς κεφαλόπονους. Το καλύτερο θα ήταν να μιλήσει με τον φίλο του τον Γιάννη, που ήταν μεν ηλεκτρολόγος του Πολυτεχνείου, αλλά είχε γνώσεις για τα πιο περίεργα πράγματα.

Ο Σωτήρης, υπεύθυνος της αποθήκης, έβαλε το κεφάλι του από την πόρτα και του είπε: «Είναι τριάντα έξη κόλα. Είκοσι κόλα για Πειραιά και δεκαέξι για Σαλαμίνα».

«Εντάξει. Πάρε τα δελτία που ετοίμασε η Κατερίνα και πες τους να προσέχουν στον δρόμο. Είχε βρέξει τα χαράματα».

«Ρωτάνε τα παιδιά, να σας φέρουνε κα’να καυτερό όπως θα γυρίζουνε;»

«Δεν έχω κέφι για μπιφτέκια σήμερα. ‘Ευχαριστώ’, πες τους. Ίσως αύριο».

Η Κατερίνα, δίνοντας στον Σωτήρη τα παραστατικά, του είπε: «Εσύ, θα παράγγειλες πάλι πέντε. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα τρως με τόση πάπρικα που τους βάζει αυτός ο ευλογημένος!»

Ο Σωτήρης γέλασε με αυταρέσκεια, πήρε τα χαρτιά και έφυγε προς το φορτηγό.

Η Κατερίνα ρώτησε «Με θέλετε για κάτι άλλο; Θα ήθελα να φύγω νωρίς σήμερα, όπως σας εξήγησα χθες».

«Να φύγεις. Να φύγεις. Μην ξεχάσεις να ταχυδρομήσεις τον φάκελο που ετοίμασα για τους Γάλλους. Δεν σε χρειάζομαι άλλο σήμερα. Γεια σου. Χαιρετισμούς στον Γεράσιμο».

«Ευχαριστώ. Καλό απόγευμα».

Ο Αλκίνοος είχε σηκώσει το ακουστικό του τηλεφώνου και σχημάτιζε με τα πλήκτρα τον αριθμό του Γιάννη. Έκλεισε ραντεβού να συναντηθούν στο «Λασίθι» το απόγευμα στις έξι.

Το μεσημέρι στο σπίτι ξανασκέφτηκε το πρωινό επεισόδιο. Δεν είχε καμιά προειδοποίηση, μια ζαλάδα, ένα ρίγος, κάτι… Ξαφνικά, σαν να είχε βρεθεί αλλού, άκουγε πεντακάθαρα τι γινόταν γύρω του, μόνο που γύρω του δεν γινόταν τίποτε από αυτά που άκουγε, ή που νόμιζε ότι άκουγε. Και σήμερα, στο γραφείο, για λίγο ο αέρας του είχε φανεί διαφορετικός, ελαφρύς, μυρωδάτος, αναζωογονητικός. Χειροτέρευε; Ίσως. Σε τελευταία ανάλυση, μπορούσε να ξαναρχίσει τα χάπια.

Έριξε μια ματιά στην εφημερίδα για να απασχολήσει με κάτι διαφορετικό το μυαλό του. Πάλι έγραφε για τις διαμάχες των αστρονόμων αν το ουράνιο σώμα που πλησίαζε το ηλιακό μας σύστημα ήταν σε τροχιά πιθανής σύγκρουσης ή όχι. Του είχαν δώσει μάλιστα και κωδικό όνομα QVD από το λατινικό Quo Vadis Domine (Πού πηγαίνεις κύριε;). Τον Χριστό είχαν ρωτήσει; Ούτε που μπορούσε να θυμηθεί.

Το παραθαλάσσιο μαγαζάκι που συναντήθηκαν είχε ωραία θέα προς το ηλιοβασίλεμα και νοστιμότατο παγωτό καραμέλα που άρεσε στον Αλκίνοο και το έτρωγε χειμώνα καλοκαίρι. Ο Γιάννης φορούσε το πολυκαιρισμένο πέτσινο, που το είχε καταντήσει δεύτερο δέρμα του. Αφού τον βόλευε, ας το είχε μονοφόρι. Παράγγειλαν αυτά που ήθελαν, διπλό εσπρέσο και παγωτό καραμέλα ο Αλκίνοος, βάφλα με παγωτό καϊμάκι και σιρόπι βύσσινο ο Γιάννης, και άρχισαν να μιλάνε χωρίς ειρμό, για την εκπληκτικά μεγαλόσωμη γάτα του μαγαζιού, για την σειρά των νέων φωτιστικών στο πλάι του δρόμου που κάποιοι είχαν σπάσει συστηματικά, για το νέο κύμα διώξεων του παραδικαστικού κυκλώματος, και άλλα τέτοια. Όταν έφτασε η παραγγελία, τσάκισαν τα παγωτά χωρίς κουβέντα, ο Γιάννης παράγγειλε και έναν γλυκό φραπέ, και ο Αλκίνοος πίνοντας λίγο από τον σκέτο καφέ του, ξεκίνησε να μιλήσει για το πρόβλημα που τον απασχολούσε.

Ο Γιάννης τον έκοψε: «Πώς τον πίνεις έτσι δηλητήριο; Βάλε μισή κουταλιά ζάχαρη».

«Είχε αρκετή ζάχαρη το παγωτό καραμέλα. Μου φτάνει και μου περισσεύει. Άκουσε τώρα τι μου συμβαίνει και με έχει ανησυχήσει. Θέλω την γνώμη σου».

Ο Αλκίνοος παρέθεσε τα γεγονότα και ο Γιάννης τον άκουσε προσεκτικά, ρουφώντας αργά τον καφέ, που του έφεραν, με το καλαμάκι.

«Τρως κανονικά; Μήπως έχεις παραγγείλει κάτι περίεργο εκεί γύρω από την εταιρεία, κα’να μεξικάνικο μανιτάρι, κάποια περίεργη σάλτσα;» ήταν το πρώτο που ρώτησε ο Γιάννης.

«Τίποτε. Καφέ φέρνω από το σπίτι με το θερμός, για να είναι όπως ακριβώς τον θέλω. Δεν έχω λόγο να αγοράζω χαρμάνι μπλου μάουντεν για το προσωπικό. Δεν θυμάμαι για την πρώτη φορά, αλλά σήμερα, παρά το ότι σηκώθηκα νωρίς, είχα φάει μόνο μια φέτα κέικ πορτοκάλι το πρωί».

«Και τα δυο περιστατικά έγιναν στο γραφείο σου;»

«Ναι. Το πρώτο έγινε απόγευμα, πριν από έναν περίπου μήνα, το άλλο σήμερα το πρωί».

«Είναι κάτι που αισθάνεσαι εσύ, αλλά όχι οι άλλοι. Είναι πραγματικά περίεργο. ’Δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να δοθεί μια απάντηση με νόημα’, όπως έλεγε και ο Μούλτιβακ. Φαίνεται σαν να ανοίγει μια τρύπα στον χωροχρόνο και να σου φέρνει ήχους από άλλον τόπο και άλλον χρόνο».

«Και μυρωδιές».

«Και μυρωδιές. Ακοή, όσφρηση, και ποιος ξέρει, αν σου ξανασυμβεί, τυχερέ, ίσως να μπορέσεις να δεις τον παλιό τον κόσμο, που δεν τον είδαμε ποτέ».

«Και να με σκοτώσει κάποιο βόλι από καριοφίλι, ή να κολλήσω μικρόβιο από κάποια αρχαία αρρώστια για την οποία δεν θα έχω αντισώματα!»

«Μη βάζεις τα χειρότερα στον νου σου. Σιγά, που θα έχεις επαφή! Καταρχήν δεν ξέρουμε τι είναι. Θες να κάνουμε, ώρα που είναι, μια εικασία για τρύπα στον χωροχρόνο, όταν, πρακτικά, δεν γνωρίζουμε τι είναι ο χωροχρόνος; Η μόνη αίσθηση που έχουμε είναι ότι οι διαστάσεις γύρω μας είναι τέσσερις, τρεις του χώρου και μια του χρόνου. Αλλά κι αυτό ανακρίβεια είναι! Οι διαστάσεις, που χρειάζονται για να περιγραφεί ο κόσμος από τους ήλιους μέχρι τον κβαντικό αφρό είναι τουλάχιστον δεκάξι, κι εμείς κινούμαστε μόνο σε τέσσερις από δαύτες, με συνολική ταχύτητα όση είναι η ταχύτητα του φωτός στο κενό. Και δεν είναι σίγουρο ότι υπάρχει στην φύση κενό μετά την ανακάλυψη της σκοτεινής ύλης, και μάλλον θα ξαναγυρίσουμε σε κάτι σαν τον αιθέρα των αρχαίων, αλλά πλατειάζω γιατί δεν μας ενδιαφέρει τώρα αυτό. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εσύ μάλλον ακούς κάτι από μια πέμπτη διάσταση»

«Και πώς μεταδίδεται ο ήχος από εκεί εδώ;»

«Δεν ξέρω. Αν μεταδιδόταν κανονικά, θα τον άκουγαν κι οι άλλοι. Βασίζομαι στο λόγο σου που λες ότι τον ακούς κανονικά, ενώ ταυτόχρονα χάνονται όλοι οι συνηθισμένοι ήχοι. Είσαι ο μοναδικός δέκτης μιας ανεξήγητης εκπομπής, που η έντασή της επικαλύπτει τις άλλες εκπομπές. Θα έπρεπε να το παρατηρήσουμε και να το εξηγήσουμε καλύτερα».

«Τι να παρατηρήσουμε; Αφού όλα συμβαίνουν μέσα στο μυαλό μου. Οι υπάλληλοι γύρω μου δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται κάτι σχετικό».

«Τι να σου πω; Με ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, ίσως;»

«Έλα ρε Γιάννη! Αφού δεν ξέρω πότε μου συμβαίνει. Το μόνο που ξέρω είναι ότι μου συνέβη δυο φορές όταν ήμουν στο γραφείο. Θα κυκλοφορώ εκεί με καλώδια στο κεφάλι σαν τρελός εφευρέτης;»

«Πάρε τα χάπια για λίγο, αφού ξέρεις ότι εξαφανίζουν τα περιστατικά, και όταν έρθουν οι διακοπές του Πάσχα, διώξε το προσωπικό πριν από την Κυριακή των Βαΐων να είναι και ευχαριστημένοι, και μετά σε παρακολουθούμε με την ησυχία μας στο γραφείο σου αφού μόνο εκεί σου συμβαίνει. Θα συνεννοηθώ με τον Διονύση να φέρει τα συμπράγκαλα και θα σου κάνουμε εμείς παρέα στο γραφείο. Τάβλι θες, σκάκι; Θα περάσει η ώρα. Έτσι κι αλλιώς εγώ δεν σκόπευα να πάω Πασχαλινές διακοπές. Θα περάσουμε μια χαρά μαζί».

Ήταν Μεγάλη Δευτέρα, απομεσήμερο. Στο τραπέζι είχε απομείνει μισή πίτσα γίγας αφάγωτη. Ήταν απίστευτο, αλλά έφτιαχναν και νοστιμότατες νηστίσιμες πίτσες. Ο Διονύσης ο γιατρός, είχε αράξει στον δερμάτινο καναπέ και μερικές μπύρες τον είχαν βοηθήσει να μισοκοιμηθεί. Ο Γιάννης σκεφτόταν τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να συνεχίσει για να χτυπήσει την Σικελική άμυνα που προτιμούσε πάντοτε ο Αλκίνοος στο σκάκι όταν είχε τα μαύρα. Ξαφνικά …

Στον δρόμο βρισκόταν μια ομάδα ρακένδυτων ανθρώπων. Τα ρούχα δεν ήσαν όλα παλιά, αλλά ήσαν κουρελιασμένα από τα μαστιγώματα. Περίεργες ψαλμωδίες και λυγμικές κραυγές ανέβαιναν παρακλητικά προς τον σποραδικά συννεφιασμένο ουρανό από τους ανθρώπους του δρόμου και από τους παριστάμενους θεατές από τη μια μεριά του δρόμου, εκείνη προς το χωριό. Στην άλλη μεριά του δρόμου υπήρχε αυλάκι που το περιεχόμενό του κυλούσε αργά αποπνέοντας απίστευτη βοθρίλα. Η γλώσσα των κραυγών ήταν ακατανόητη. Ίσως έλεγαν κάποιο ‘ντόμινε’ μέσα σε όλα τα άλλα. Μια αδύνατη γυναίκα είπε στον Αλκίνοο που κρατούσε με τρεμάμενα χέρια το ζεστό από τον ήλιο ξύλινο περβάζι : «Έλα μέσα και κλείσε το παράθυρο!».

«Τι;»

«Σειρά σου είναι, λέω. Παίξε» είπε ο Γιάννης, αλλά βλέποντας το βλέμμα του Αλκίνοου κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. «Ξανάγινε; Άκουγες κάτι; Διονύση ξύπνα!»

Ο Διονύσης έσκυβε ήδη πάνω από το μηχάνημα που έγραφε την εγκεφαλική δραστηριότητα του Αλκίνοου. Το τελευταίο λεπτό, τρεις από τις βελόνες είχαν καταγράψει απίστευτη αναταραχή, σαν να είχε γίνει σεισμός στο μυαλό του Αλκίνοου, και μια από αυτές είχε μείνει για το ίδιο χρονικό διάστημα τελείως ακίνητη, αλλά όχι μηδενισμένη, κάπως μετατοπισμένη. «Σε όλη μου την καριέρα δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα!» είπε με θαυμασμό και ανησυχία ο Διονύσης.

«Ευκαιρία να κάνεις άλλο ένα διδακτορικό!» του είπε ο Γιάννης. Γυρίζοντας στον αποσβολωμένο Αλκίνοο, τον παρότρυνε: «Έλα! Λέγε τα τώρα που τα έχεις φρέσκα!»

Αφού περιέγραψε ο Αλκίνοος το χωριό, το σπίτι και την σκηνή που είδε κάτω στον δρόμο, ο Γιάννης είπε: «Έχουμε και όραση και αφή τώρα. Βελτιώνεσαι». Ο Αλκίνοος τον κοίταξε παραξενεμένος. Ο Γιάννης συνέχισε απτόητος. «Το πρώτο περιστατικό ήταν στον εθνικο - απελευθερωτικόν αγώνα της Ελλάδας το χίλια οχτακόσια τόσο, το τρίτο, αφού σου μίλησε Γαλλικά η γυναίκα, φαίνεται ότι ήταν σε Γαλλικό χωριό στον Μεσαίωνα, που μαστιγωνόντουσαν για να γλιτώσουν από την πανούκλα, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι έφταιγαν και οι εξωτερικές αποχετεύσεις. Για το δεύτερο δεν έχουμε στοιχεία, ας πούμε ότι βρέθηκες σε κάποιο ψηλό βουνό κάποτε ανάμεσα στις δυο χρονικές στιγμές. Με το επόμενο περιστατικό θα μάθουμε αν ταξιδεύεις όλο και πιο βαθιά πίσω στον χρόνο».

«Ποιο επόμενο περιστατικό;» ρώτησε σαν αφηρημένος ο Αλκίνοος.

«Έκοψες τα χάπια την Παρασκευή» είπε ο Διονύσης. «Η επίδρασή τους πέρασε, αφού είχες ένα όραμα. Θα έλεγα ότι το επόμενο θα συμβεί σύντομα, ας πούμε αύριο το μεσημέρι».

Έκανε λαθεμένη εκτίμηση. Μετά από δυο ώρες περίπου ο Αλκίνοος έμεινε ακίνητος, ενώ οι βελόνες έγραφαν σαν τρελαμένες.

Μπροστά του η τίγρις έσερνε μισή γυναίκα έχοντας στα κατακόκκινα σαγόνια της τον σπασμένο λαιμό ενώ λίγο πιο κει ένα λιοντάρι είχε αρχίσει να τρώει τα εντόσθια της άλλης μισής. Τα ουρλιαχτά θηρίων, θυμάτων και θεατών τρέλαιναν το μυαλό του και η μπόχα της αρένας ήταν απίστευτη. Ένα μικρότερο λιοντάρι πλησίασε και τον οσμίστηκε μερικές φορές, επειδή ίσως δεν μύριζε όπως το κανονικό φαγητό του.

Ο Διονύσης έβλεπε τις βελόνες και σκέφτηκε ότι η κατάσταση ήταν πολύ σοβαρή για να την αντιμετωπίσουν μόνοι τους. Έπρεπε να πάνε τον Αλκίνοο στο νοσοκομείο. Οι συνάδελφοι που του δάνεισαν τα φορητά μηχανήματα ηλεκτρεγκεφαλογραφίας θα ήσαν πανευτυχείς να μελετήσουν το απίστευτο αυτό φαινόμενο. Ξαφνικά ο Αλκίνοος άρχισε να χλομιάζει και στο πρόσωπό του να σχηματίζεται φόβος. Ο Διονύσης σκέφτηκε πως αυτό το αρχέγονο αντανακλαστικό του οργανισμού, να μαζεύει το αίμα στο κέντρο του σώματος για να μην χαθεί μεγάλη ποσότητα από μια πιθανή πληγή, έδειχνε ότι ο Αλκίνοος κινδύνευε. Την ώρα που ο Γιάννης έλεγε «Να τον ξυπνήσουμε; Μπορούμε να τον συνεφέρουμε;» τρεις χαρακιές έγιναν στον αριστερό πήχη του Αλκίνοου που τον είχε σηκώσει σαν για να προστατευτεί. Το κρέας φάνηκε κόκκινο κάτω από το χωρισμένο δέρμα, αλλά δεν μάτωσε. Ο Αλκίνοος μούγκρισε την ώρα που τον έπιασε ο Διονύσης, και συνήλθε.

Ο φόβος του ήταν εκεί και θα έμενε για πάντα. Δυσκολευόταν να αντιληφθεί πού πήγε το λιοντάρι και πως βρέθηκαν οι φίλοι του μέσα στην αρένα. Τους περιέγραψε τρομοκρατημένος πώς είχε βρεθεί μαζί με κάποιους άθλιους που τους έτρωγαν τα θηρία για να διασκεδάζουν τα άλλα θηρία στις κερκίδες. Ο Διονύσης του εξήγησε γιατί του απολύμανε και του έδεσε το χέρι, και ήταν προφανές σε όλους ότι πιθανώς ούτε το πανεπιστημιακό νοσοκομείο θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Υπήρχε στενή επαφή με τον άγνωστο κόσμο, επικίνδυνη επαφή, σε μια διάσταση απρόσιτη και ακατανόητη για όλους, εκτός από τον Αλκίνοο. Τουλάχιστον, όταν τον άγγιξε ο Διονύσης, είχε επανέλθει. Ήταν τυχαίο, ή μπορούσαν να το κάνουν πάντα; Μέτρησαν την καταγραφή του φαινομένου. Είχε διαρκέσει περίπου ένα λεπτό, όπως προηγουμένως, αν και δεν μπορούσε να βγει αξιόπιστο συμπέρασμα. Η εποχή όμως μπορούσε να προσδιοριστεί καλύτερα. Οι Ρωμαίοι ξεκαθάριζαν τους πρώτους χριστιανούς, που τους θεωρούσαν απειλή για τον θεϊκό αυτοκράτορα, ρίχνοντάς τους βορά σε άγρια θηρία. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου.

Οι πανεπιστημιακοί καθηγητές δεν φάνηκαν ιδιαίτερα ξαφνιασμένοι όταν πληροφορήθηκαν τα γεγονότα. Αυτό από μόνο του ήταν πολύ περίεργο, σκέφτηκε ο Διονύσης. Κανονικά έπρεπε να αμφισβητήσουν και τις περιγραφές και τα στοιχεία που καταγράφηκαν από τα μηχανήματα. Άρα, έπρεπε να υπάρχουν κι άλλα περιστατικά που δεν είχαν ανακοινωθεί και δεν ήταν μόνο ο Αλκίνοος θύμα μιας βάσκανης μοίρας. Έμαθε αργότερα από τον καθηγητή, στον οποίο είχε κάνει το διδακτορικό του, πως αυτό ήταν αλήθεια, υπήρχαν πολλοί διαταραγμένοι, αλλά όχι όλη η αλήθεια.

Το ουράνιο σώμα που πλησίαζε το ηλιακό μας σύστημα, ο QVD, πιθανότατα επρόκειτο να συγκρουστεί με την Γη και οι κυβερνήσεις προτίμησαν να μη γίνει ανακοίνωση στο ευρύ κοινό για να αποφευχθούν η μαζική υστερία και η πιθανή έξαρση αναρχίας και εγκληματικότητας. Μόνο όσοι φρόντιζαν τους διαταραγμένους είχαν αυτή την απόρρητη πληροφόρηση και είχαν δεσμευτεί σε εχεμύθεια. Υπήρχε μικρή πιθανότητα να μη γίνει τελικά η κοσμική σύγκρουση, οπότε έτσι απέφευγαν την πρόκληση σάλου και πανικού στην οικουμένη.

Η εξήγηση που συζητιόταν εκτεταμένα στο νοσοκομείο ήταν απλή. Η επίδραση του κοσμικού QVD, που τον φαντάζονταν κακόβουλο εισβολέα όπως στην ταινία «Το πέμπτο στοιχείο», σε ορισμένα υπερευαίσθητα άτομα δημιουργούσε οράματα, που έμοιαζαν με ταξίδια στον χρόνο. Υπήρχαν μάλιστα και μερικά άτομα που πίστευαν πραγματικά ότι είχαν βρεθεί αλλού, και με αυθυποβολή εμφάνιζαν σωματικές αλλοιώσεις. Έτσι, εξηγούσαν, έγιναν και οι πληγές του Αλκίνοου.

Ήσαν τόσοι πολλοί οι διαταραγμένοι, που δεν προλάβαιναν πια οι αρμόδιοι να ενημερώνουν τα αρχεία για τις εποχές που είχε δει ο καθένας τους. Πολλές μάλιστα από τις περιπτώσεις δεν μπορούσαν να μελετηθούν κανονικά γιατί οι παθόντες δεν έρχονταν στις προσυμφωνημένες συναντήσεις.

Ο Διονύσης περίμενε μερικές εξετάσεις από το μικροβιολογικό πριν δεχτεί την επικρατούσα άποψη. Είχε στείλει την γάζα που σκούπισε το τραύμα του Αλκίνοου για εξέταση. Η απάντηση ήταν καταλυτική.

«Εκτός από το αίμα του πελάτου σας, υπήρχε και υλικό με DNA άλλου ανθρώπου και υλικό με DNA αιλουροειδούς ζώου, πιθανώς τίγρεως. Συμφώνως με τας ανακαλύψεις περί ουδετέρας εξελίξεως, του γενετιστού Κιμούρα, που μας βοηθούν να χρονολογούμε τα εξελικτικά συμβάντα με ανασύσταση της φυλογενετικής ιστορίας των οργανισμών, αυτά τα δείγματα DNA είχαν ηλικία τουλάχιστον χιλίων ετών», τον βεβαίωσε κατάπληκτος ο ίδιος ο διευθυντής του εργαστηρίου.

Ο Διονύσης πήρε την γνωμάτευση, ευχαρίστησε, και έφυγε χωρίς να προσπαθήσει να διατυπώσει μια θεωρία για τα απίστευτα αυτά στοιχεία.

Τι συμπέρασμα έβγαινε από όλα αυτά; Δεν ήταν φαντασίωση, ούτε όραμα, ούτε άλλη τέτοια ‘επιστημονική’ εξήγηση. Υπήρξε επαφή. Δεν ήταν μόνο ένα παράθυρο, από το οποίο είδε ο Αλκίνοος τον κόσμο σε κάποια χρονική στιγμή του απώτερου παρελθόντος. Ήταν μια κανονική θύρα. Ήταν ανοιχτή και μπορούσαν να την περάσουν κάποιοι ευαίσθητοι.

Ή κάποιοι τυχεροί. (Και ποιος έριχνε τα ζάρια;).

Ή κάποιοι διαλεγμένοι. (Και ποιος τους διάλεγε όμως; Ο Αϊνστάιν είχε πει πως ο θεός δεν ρίχνει ζάρια. Κάποια πανίσχυρη δύναμη όμως διάλεγε κάποιους, τους έπαιρνε, και άφηνε τους άλλους πίσω).

Οι εκπομπές στην τηλεόραση είχαν γεμίσει ιεροκήρυκες και ουφολόγους και κανένας λογικός άνθρωπος δεν άντεχε το συνεχές χαρδαβέλασμα. Ο Διονύσης διάβασε προσεκτικά όποια εκδοχή κυκλοφορούσε στις εφημερίδες ως τεκμηριωμένη και αληθοφανής, έψαξε σε διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες για διασταύρωση στοιχείων, αλλά το χάος πλησίαζε και το σύστημα κατέρρεε ορατά αφού χάνονταν άνθρωποι και ζώα με εκθετικούς ρυθμούς από όλον τον πλανήτη. Αποφάσισε να γράψει ένα μικρό χρονικό, όπου σημείωσε αυτά που μπορούσε να δεχτεί και να καταλάβει το μυαλό του μέσα στον γενικό ορυμαγδό.

Από τις σημειώσεις που άφησε ο Διονύσης:

... Η θεωρία που έχει επικρατήσει στους σοβαρότερους επιστημονικούς κύκλους είναι η παλιά άποψη του Σερ Τζέιμς Λάβλοκ, επιστήμονα της ατμόσφαιρας και χημικού, ότι στον πλανήτη υπάρχει ένα αυτοδιαχειριζόμενο ζωντανό σύστημα, που του είχε δοθεί το όνομα της Ελληνίδας θεάς Γαίας, το οποίο ρυθμίζει το περιβάλλον του με στόχο την διατήρησή του και την συνέχειά του.

Τέτοιες απόψεις, διάτρητες και αμφισβητήσιμες όταν διατυπώθηκαν, είχαν επικριθεί σφοδρά από επιστήμονες όπως ο ρηξικέλευθος βιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς, που απέκλειαν ότι υπήρχαν συνειδητοί μηχανισμοί που ενεργοποιούσαν βρόχους ανάδρασης για την σταθεροποίηση του συστήματος. Οι συζητήσεις είχαν απορρίψει κάθε τελεολογικό περιεχόμενο στην θεωρία της Γαίας, αλλά τελικά είχαν δεχτεί ορισμένους μηχανισμούς ομοιόστασης και συνεξέλιξης.

Όλοι πάντως συμφωνούσαν ότι (α) ένα συγκεκριμένο περιβάλλον μπορούσε να στηρίξει κάποια συγκεκριμένη μορφή ζωής, και ότι (β) η ζωή είχε επίδραση στο περιβάλλον. Έτσι, άλλωστε, η Γη εξελίχθηκε, από πρώιμα οξεόφιλα και μεθανιογόνα βακτήρια, σε κόσμο με πλούσια σε οξυγόνο ατμόσφαιρα που επιτρέπει την σύγχρονη οικολογική βιοποικιλότητα.

Σήμερα που γράφω αυτές τις σημειώσεις, όλοι γνωρίζουν ότι υπήρχε ακόμη ένα χαρακτηριστικό στην Γαία που δεν είχε γίνει αντιληπτό από τους ανθρώπους και που θα είχε προσφέρει μεγάλη χαρά στον φυσικό Μπράιαν Γκριν που θα έβλεπε τις χωροχρονικές θεωρίες του για ‘το κομψό σύμπαν’ να υλοποιούνται. Η Γαία μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιες χρονικές διαστάσεις, που ήσαν περιελιγμένες σε άλλες χωρικές διαστάσεις. Βλέπετε, οι θεωρίες των υπερχορδών και των πολλών διαστάσεων υπήρχαν, αλλά μας ήταν αδύνατον να επινοήσουμε κατάλληλα πειράματα για να αποδειχθούν.

Το απαιτούμενο πείραμα είχε διαπλανητικές διαστάσεις, και ο υπερκόσμιος QVD πλησιάζοντας απειλητικός, έπιασε την οντότητα της Γαίας απροετοίμαστη. Όλες οι μορφές ζωής που περιείχε, προϊόντα χιλιετιών εξέλιξης, θα εξαφανίζονταν. Η Γαία όμως φαίνεται πως είχε τρόπο να μετακινεί τα πλάσματά της, για να τα διασώσει, από μια άγνωστη στους ανθρώπους διάσταση σε κάποια παλιότερη χρονική στιγμή, ώστε να έχει χρόνο προετοιμασίας για την σύγκρουση και να καταφέρει να την αποφύγει. Ίσως όλα αυτά να έχουν ξαναγίνει παλιότερα, και έτσι να εξηγούνται κάποιες ιδιοφυΐες εκτός τόπου και χρόνου, όπως ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι, και κάποιες μεταλλάξεις φυτών, όπως η οξυά με τα χαλκόχρωμα φύλλα στην Ελβετία του 1680. Αλλά, κι αν όλα αυτά είναι αβάσιμα, δεν έχουμε χρόνο για νέες θεωρίες.

Αισθάνομαι μοναξιά, αβεβαιότητα, αλλά στο βάθος ελπίδα. Οι φίλοι μου, που κατέγραφα προηγουμένως όσα μου αφηγήθηκαν, ο Αλκίνοος κι ο Γιάννης έχουν ήδη αναχρονίσει. Δεν λέμε ‘αναχωρήσει’, χρειάστηκε νέα λέξη για τις εξαφανίσεις, που συμβαίνουν παντού γύρω μας χωρίς να μπορούμε να τις συνηθίσουμε. Εγώ δεν αναχρόνισα ακόμη, γιατί δεν μου άρεσε η αναστάτωση που είδα να επικρατεί κατά την εποχή του κατακλυσμού. Φαίνεται πως αν σου αρέσει η νέα στιγμή μπορείς να της πεις «μείνε». Θα έρθει σύντομα η σειρά μου, μια που ο QVD είναι πολύ κοντά. Άλλωστε δεν επιθυμώ πια να παραμένω στο νέο περιβάλλον με τα λιγοστά φυτά, που φαίνεται ερημικό και αφιλόξενο.

Αφού έχετε βρει αυτές τις σημειώσεις μου, μπορείτε να συμπεράνετε ότι η Γη δεν καταστράφηκε τελικά. Απλά, τα πλάσματά της ξεκίνησαν μια καινούργια αρχή. Κι αν με ρωτούσατε ‘Quo Vadis Domine?’, θα σας έλεγα πως σκέφτομαι να πάω να μείνω στην ειρηνική εποχή της Γκοντβάνα, και είμαι ήδη φορτωμένος με όσα νομίζω πως θα χρειαστώ εκεί. Αν δεν την λένε έτσι, θα την ονομάσω εγώ έτσι. Και τα νέα ονόματα που θα δώσουμε θα γίνουν κάποτε αρχαία ιστορία.

Γεια σας, άγνωστοι φίλοι.

Δρ Διονύσ

(Το διήγημα υποβλήθηκε στο έβδομο λογοτεχνικό εργαστήρι της ΑΛΕΦ και μετά από τις παρατηρήσεις των συμμετεχόντων επιμηκύνθηκε λιγάκι).

Διήγημα [Η Αποκρυπτογράφηση]

Το διήγημα, με ένα κείμενο που μπορεί να έχει δυο ερμηνείες, μια συνωμοτική και μια πραγματική, υποβλήθηκε στο όγδοο λογοτεχνικό εργαστήρι της ΑΛΕΦ και μετά από τις παρατηρήσεις των συμμετεχόντων απλοποιήθηκε λιγάκι η τεχνική ορολογία του

---

Μανωλάς Εμμανουήλ, 02/11/2006

Η αποκρυπτογράφηση 

Χαμένος σχεδόν μέσα σε πλήθος μηχανημάτων, ο Γιάννης εργαζόταν μέρα νύχτα για να φτιάξει έναν ασφαλή πυρήνα στο λογισμικό που του είχε παραγγείλει μια κοινοπραξία επιχειρήσεων από την ενωμένη Ευρώπη και από την Βόρεια Αμερική.

Ηλεκτρονικοί υπολογιστές διαφόρων κατασκευαστών, με διάφορους μικροεπεξεργαστές, προσπαθούσαν να χακέψουν ο ένας τον άλλον επικοινωνώντας με διάφορα μόντεμ. Τα μη συμβατά λειτουργικά συστήματά τους είχαν διαφορετικές δυνατότητες άμυνας, αλλά το ζητούμενο ήταν η απόλυτη ασφάλεια των διακινουμένων πληροφοριών.

Ο Αλκίνοος έπαιζε με έναν πειραματικό δέκτη που μετέτρεπε το ακατανόητο μπιπ – μπιπ – μπιπ του ραδιοσταθμού σε χαρακτήρες κώδικα ASCII που εμφανιζόντουσαν σε συνεχή ροή πάνω σε μια μικρή κίτρινη οθόνη. Άλλοτε έπιανε ειδήσεις από το πρακτορείο Ρόιτερς, άλλοτε από το ΜπιΜπιΣί, σπανιότερα από το Τανγιούγκ. Σε κάποια στιγμή ο δέκτης συντονίστηκε με ένα ασθενικό σταθμό που έστελνε μεν κανονικά γράμματα στην οθόνη, αλλά που δεν θύμιζαν κάποια γλώσσα, ας πούμε αγγλικά ή γερμανικά.

«Γιάννη, για δες εδώ μια εκπομπή! Είναι κρυπτογραφημένη!» είπε ο Αλκίνοος.

Με μια γρήγορη κίνηση ο Γιάννης, που η κρυπτογράφηση ήταν το πάθος του, έπιασε ένα βύσμα που κρεμόταν από τον δέκτη και το συνέδεσε στριφογυρίζοντάς το με ευχέρεια, παρότι δεν έβλεπε, στον ακροδέκτη μιας κάρτας στο πίσω μέρος ενός απόμερου υπολογιστή. Με πληκτρολόγηση ταχύτερη από όσο μπορεί να δει το μάτι ξεκίνησε το πρόγραμμα συλλέκτη πληροφορίας, που θα κατέγραφε στον δίσκο του υπολογιστή το μήνυμα ώστε να μη χαθεί. Μετά συνέδεσε και αυτόν τον υπολογιστή στο δίκτυο και έδωσε οδηγίες στους άλλους υπολογιστές να αποκρυπτογραφήσουν το μήνυμα που γραφόταν στον δίσκο.

Η εκπομπή άλλαξε ήχο και οι πληροφορίες σταμάτησαν να έρχονται, σαν να είχε σβήσει ο σταθμός, ή σαν να άλλαξε ξαφνικά συχνότητα εκπομπής. Ο δέκτης ήταν πειραματικός, και είχε βρόχο κλειδώματος στην φάση του σήματος για να μη το χάνει σε μικρές παλινδρομήσεις του, αλλά δεν μπορούσε να παρακολουθήσει το μήνυμα όταν αυτό έφευγε απότομα σε άλλη περιοχή συχνοτήτων.

Το καταγραμμένο μήνυμα περιείχε δυόμισι φορές το ίδιο κείμενο, άρα ήταν βέβαιο ότι είχαν καταγράψει ολόκληρο το μήνυμα που είχε εκπεμφθεί. Ένα από τα προγράμματα αποκρυπτογράφησης, που ήταν τεχνολογίας Babel Fish, κατάφερε να σπάσει μετά από λίγη ώρα τον κώδικα και να δώσει το μήνυμα σε κατανοητή μορφή. Το μήνυμα ήταν γραμμένο στην αγγλική γλώσσα με συγκοπτόμενες λέξεις.

Το είδαν και οι δυο τους στην κίτρινη οθόνη.

Τον Γιάννη τον έπιασε μια δύσπνοια και παραπατώντας κάθισε στο τρίποδο. Άπλωσε το χέρι, πήρε ένα φιαλίδιο ψεκασμών και έκανε μια εισπνοή για να μη χειροτερέψει.

Ταυτόχρονα ο Αλκίνοος δέχτηκε μια σουβλιά στην βάση του κρανίου, από την αριστερή μεριά. Σκέφτηκε ότι αν αυτό συνεχιζόταν, δεν θα το απέφευγε το χάπι για τις ημικρανίες, παρότι οι οδηγίες έλεγαν ένα σωρό φρικτές αντενδείξεις. Έγειρε λίγο το κεφάλι του για να κάνει «κρακ» ο λαιμός του, μήπως και ανακουφιστεί. Τη μια στιγμή ήταν καλά και την άλλη στιγμή ο πόνος του θύμισε ότι εμείς οι άνθρωποι, η κορωνίδα της δημιουργίας, είμαστε κατασκευές για πέταμα γιατί είναι απίστευτο πόσες ψυχοσωματικές αρρώστιες έχουμε.

Αλλά ήταν απίστευτο και το μήνυμα που μόλις διάβασαν. Έλεγε σχεδόν ανοιχτά ότι έχασαν τον φίλο τους Γρηγόρη Μπάνη, που εργαζόταν σχεδόν τρία χρόνια για μυστικό διακρατικό σχέδιο!

?er safe dc3 next step exactly one month after h
it same date dc3 pls ack by usual ad next sun an
d trns amt foll mon dc3 rpt _ _ _ _ _        
hdr q11 reporting dc3 as req dept prog banis nul
l also dept tech georg perm dis dc3 proj e cover
safe dc3 next step exactly one month after hit
same date dc3 pls ack by usual ad next sun and t
rns amt foll mon dc3 rpt _ _ _ _ _              
hdr q11 reporting dc3 as req dept prog banis nul
l also dept tech georg perm dis dc3 proj e cover
safe dc3 next step exactly one month after hit
same date dc3 pls ack by usual ad next sun and t
rns amt foll mon dc3 rpt etx_ _ _ _ _           

Ποιος θα μπορούσε να αντέξει αυτή την είδηση ανεπηρέαστος; Ο Αλκίνοος είχε αρκετή ευχέρεια να διαβάζει γρίφους, σχεδόν τόσο καλά όσο ο Γιάννης, και άρχισε να ερμηνεύει το μήνυμα: «(Hdr) Header / Τίτλος, (q11) Q eleven / ο Κιού-έντεκα, (reporting) reporting / αναφέρει, (as req) as required / όπως χρειαζόταν –όχι!– as requested / όπως ζητήθηκε, (dept) departmental / ο υπηρεσιακός, (prog) programmer / προγραμματιστής, (banis) Banis / Μπάνης, (null) is nullified / εξαλείφθηκε, (also) also / επίσης (dept) departmental / ο υπηρεσιακός, (tech) technician / τεχνικός, (georg) georgiou / Γεωργίου; Γεωργιάδης; (perm) is permanently / έχει μόνιμα, (dis) disabled? / εξουδετερωθεί; Μα τι λέω;»

Ο Γιάννης συνέχισε :

«(Proj e cover safe) Project E cover is safe / Η κάλυψη της επιχείρησης Ε είναι ασφαλής. (Next step exactly one month after hit same date) Next step will happen exactly one month after hit, on the same date / Το επόμενο βήμα θα συμβεί ακριβώς ένα μήνα μετά το χτύπημα, την ίδια ημερομηνία. (Pls ack by usual ad next sun) (I? we?) Please acknowledge receipt of this message by publishing usual ad next Sunday / Παρακαλώ; παρακαλούμε; να επιβεβαιώσετε λήψη του μηνύματος αυτού με δημοσίευση της συνηθισμένης αγγελίας την επόμενη Κυριακή, (and trns amt foll mon) and transfer amount the following Monday / και να μεταφέρετε το ποσό την ακόλουθη Δευτέρα. (Rpt) Repeat / Επανάληψη μηνύματος, και μάλιστα για τελευταία φορά μια που βλέπω τον χαρακτήρα (etx) end of text / τέλος κειμένου».

Ο Αλκίνοος είπε : «Συμπέρασμα βασικό : έχουμε μπλέξει άγρια. Ο Κιού - έντεκα απευθύνεται σε κάποιον γνωστό του και ο Κιού, που μπορεί να μην είναι ένας αλλά περισσότεροι, ας πούμε έντεκα, λέει συνηθισμένη αγγελία, δεν αναφέρει την εφημερίδα, δεν αναφέρει τον λογαριασμό που θα μετακινηθούν τα χρήματα, δεν αναφέρει ούτε το ποσό, άρα είναι προσυμφωνημένα όλα αυτά. Κατ' απαίτηση κάποιου καθαρίζει άτομα για να μείνει ασφαλής η επιχείρηση Ε, το σχέδιο Ε».

Ο Γιάννης προσπάθησε από το κινητό να καλέσει τον Γρηγόρη και είπε «Δεν απαντά. Το έχει κλειστό. Αυτός που γράφει το μήνυμα έχει σχέση με την πληροφορική, αφού γράφει στο ραδιοφωνικό μήνυμα ack, dc3 και etx, γνωστές συντμήσεις του κώδικα ASCII των Η/Υ, άλλωστε μπορούσε όπως φαίνεται να πλησιάσει τον Γρηγόρη, που εργαζόταν σε περιβάλλον υψηλής ασφάλειας. Επίσης λέει σε ένα σημείο παρακαλώ, άρα απευθύνεται σε ανώτερον».

Ο Αλκίνοος είπε : «Δεν πρέπει να έχει γίνει πριν από ώρες, θα το είχανε πει τα κανάλια. Δεν ξέρω αν είμαστε στο στόχο, ως φίλοι του Γρηγόρη, (δεν δουλεύει μαζί με τον συνεπώνυμο ξάδελφό του τον Γεράσιμο; Ας ελπίσουμε για το καλύτερο! Όχι ότι είναι καλό να αναφέρεται στον Γεράσιμο…), πάντως έχουμε οπωσδήποτε ένα μήνα καιρό, αφού το επόμενο χτύπημα προσδιορίζεται για τότε», και ο Γιάννης θαύμασε την ψυχραιμία του.

Ο Αλκίνοος κάτι κατάλαβε, και του είπε «Φοβάμαι, εντάξει. Μόνο οι ήρωες φοβούνται μετά... Δεν πρέπει να είναι ένας. Πρέπει να είναι οργάνωση η Q11. Φαίνεται ότι διαθέτει πολλά μέσα».

Ο Γιάννης είπε ήρεμα «το Q είναι το δέκατο έβδομο γράμμα στο αγγλικό αλφάβητο και ο Νοέμβρης είναι ενδέκατος μήνας».

Ο Αλκίνοος ένιωσε να ανατριχιάζει στα μπράτσα και μια ακόμη σουβλιά να τον διαπερνάει στην βάση του κρανίου. Το όνομα Q11 της οργάνωσης θύμιζε 17 Νοέμβρη! «Πρέπει να είναι μια διαβολική σύμπτωση. Η 17Ν έδειχνε πολύ περήφανη για τις πράξεις της και τον τίτλο της και δεν θεωρώ πιθανό να έχει το Q11 ως ψευδώνυμο. Και γιατί να επικοινωνεί στα αγγλικά; Με βάση αυτούς που πιάσανε, μάλλον γαλλομαθείς είναι εκεί. Πιστεύω ότι πηδάμε απότομα σε συμπεράσματα, από ένα απόσπασμα κειμένου που μπορεί να έχει άλλες ερμηνείες».

Ξαφνικά, ακούστηκε το κουδούνι της πόρτας. Η επίδρασή του ήταν τρομακτική για τους δυο φίλους. Ήταν η αστυνομία;

Το πρώτο-πρώτο πράγμα που σκέφτηκε ο Αλκίνοος ήταν ότι, αν γλίτωνε, θα του φέρνανε οι συγγενείς στα επισκεπτήρια της φυλακής τσιγάρα Άριστον, όπως του τα είχε φέρει για πασχαλινό δώρο ο στρατιωτικός διοικητής στο φυλάκιο προκαλύψεως στο Διδυμότειχο και κανείς δεν τα κάπνιζε εκεί. Προσπάθησε να ηρεμήσει και να μη κάνει τέτοιες τρελές σκέψεις.

Αναλύοντας το φως που έμπαινε από την τζαμόπορτα, ο Γιάννης έβρισκε ότι αυτός ο ψηλός που χτύπησε το κουδούνι φορούσε ρούχα γκρι μπλε και ρώτησε ήρεμα τον Αλκίνοο «Είναι σε χρώμα RAF οι στολές της ασφάλειας αυτή την εποχή;» Σηκώθηκε να ανοίξει χωρίς να περιμένει απάντηση, άνοιξε την πόρτα και είπε απότομα στον Γρηγόρη που στεκόταν απέξω «Πότε θα πάψεις να φοράς αυτή την ηλίθια γκαμπαρντίνα;»

«Μα είναι αγγλική!» βρήκε να πει ο Γρηγόρης, μπαίνοντας μέσα, έχοντας στην έκφρασή του μια απορία για το σκαιό ύφος του Γιάννη. «Γεια» χαιρέτισε τον Αλκίνοο που τον παρατηρούσε με ένα μυστήριο μειδίαμα.

«Γεια. Έλα να σου πούμε τί πάθαμε», είπε αυτός.

«Να μου πείτε, και να σας πω κι εγώ τί πάθαμε εμείς στην εταιρεία. Μας απολύσανε όλους!»

«Για λέγε, για λέγε πρώτος εσύ», είπε ο Γιάννης.

«Η εταιρεία μας είχε καταστρώσει ένα τριετές πρόγραμμα εργασιών, αλλά επειδή υπήρχε μεγάλη ρευστότητα καταστάσεων, έπρεπε να αναφέρει στην μητρική ανά τρίμηνο την πορεία των δεικτών και τις προβλέψεις. Εν όψει των συγκρούσεων ή και πολέμων που θα γίνουν για το νερό, υπήρχε η προοπτική μετακίνησής μας στα σύνορα Ιράκ – Γεωργίας…»

«Ούτε Γεωργίου, ούτε Γεωργιάδης» ψιθύρισε ο Αλκίνοος, κάνοντας νόημα με το χέρι του στον Γρηγόρη να αδιαφορήσει και να συνεχίσει.

«…για επιτόπια μελέτη των πηγών του ποταμού Ευφράτη. Αυτός ο ποταμός έδωσε στο εγχείρημα το κρυφό όνομα project-E, αλλά εγώ το βάφτισα programme-banis (από το ‘banishment’, εξορία) και ο προϊστάμενός μου, νομίζοντας ότι το ταυτίζω λόγω εργασιακής ευσυνειδησίας με το επίθετό μου, το κράτησε επίσημο. Και ενώ όλα πήγαιναν κανονικά, ή έτσι νομίζαμε, στο ενδέκατο τρίμηνο, Quarter - 11, μας έστειλαν στο σπίτι μας με την λακωνική δήλωση ότι το τεχνικό τμήμα στην Γεωργία διαλύεται, ‘permanently discontinued’ είπανε»

Ο Γιάννης έκανε αθόρυβα με τα χείλια του προς τον Αλκίνοο «perm dis» και κούνησε με σημασία το κεφάλι του.

Ο Γρηγόρης κατάλαβε ότι μιλώντας πολύ μπορεί να τους είχε κουράσει, οπότε σταμάτησε την αφήγηση λέγοντας «Αυτά τα δικά μας. Εσείς τι πάθατε;».

Ο Γιάννης αντάλλαξε άλλη μια ματιά με τον Αλκίνοο και είπε: «Τίποτε μπροστά στα δικά σας. Μια υπερφόρτωση μας έκαψε ένα σωρό ασφάλειες, αλλά τις αλλάξαμε. Όλα είναι καλά τώρα».

._

Διήγημα [Για την Πατρίδα!]

Το διήγημα γράφτηκε σε διαγωνισμό συγγραφής μικρού διηγήματος Επιστημονικής Φαντασίας, που διοργανώθηκε στα πλαίσια του 3ου φεστιβάλ επιστημονικής φαντασίας Ερμούπολης (στην Σύρο). Δόθηκαν (α) μια σειρά φράσεων [Αφαιρέστε την ασφάλεια. Στοχεύστε στο κέντρο. Πιέστε την λαβή.] που θα έπαιζαν υποχρεωτικά κεντρικό ρόλο στο διήγημα και (β) ένα χρονικό περιθώριο δύο ωρών.
Συμμετείχαν επιτόπια δεκατέσσερις συγγραφείς και άλλοι επτά διαδικτυακά.
Η επιτροπή το κατέταξε στην τρίτη θέση.

---

Μανωλάς Εμμανουήλ, 19/05/2007

Για την Πατρίδα

Το ειδικό προσωπικό αντιμετώπισης καταστροφών είχε σπεύσει αμέσως μετά την πτώση του διαστημοπλοίου στην άκρη της πόλης. Ντυμένοι με ειδικά σκάφανδρα έβγαιναν από την θάλασσα στον εχθρικό αέρα και έψαχναν ανάμεσα στα συντρίμμια κινδυνεύοντας κάθε στιγμή να γλιστρήσουν στα κοφτερά βράχια. Αναθεματισμένα σκάφανδρα! Προτιμότερο ήταν να είχε πέσει το πλοίο στο νερό για να μπορούν να χρησιμοποιούν άνετα τα πλοκάμια τους.

Η αποστολή ήταν σαφής. Έπρεπε να βρουν οποιοδήποτε στοιχείο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον των εισβολέων. Ήταν η πρώτη φορά που είχαν φανεί τόσο απρόσεχτοι και έχαναν ένα πολεμικό τους τόσο κοντά σε κατοικημένες περιοχές. Έπρεπε να ερευνηθούν γρήγορα τα κομμάτια του, γιατί οι εισβολείς έρχονταν ξανά και κατέκαιγαν τα συντρίμμια.

Οι συγκρούσεις διαρκούσαν πολλές περιστροφές του πλανήτη γύρω από τον ήλιο του. Πάμπολλες απώλειες είχαν υπάρξει, αλλά η εισβολή διατηρούσε την αρχική της λύσσα. Όλες οι διαπραγματεύσεις κατέληγαν σε αποτυχία, αφού το μόνο που αισθανόταν ο ένας λαός για τον άλλον ήταν απίστευτη απέχθεια. Ίσως αυτή τη φορά να μπορούσε να βρεθεί ένα αδύνατο σημείο των εισβολέων, ώστε η έκβαση της σύγκρουσης να είναι ευνοϊκή για τους πολυπλοκίτες.

Οι συσκευές υποστήριξης είχαν φτάσει στην ακτή και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να ανοίγουν τα μεταλλικά διαμερίσματα. Δυστυχώς, η καταστροφή του διαστημοπλοίου ήταν πολύ εκτεταμένη. Μέσα του υπήρχαν μόνο λιωμένοι τετραπλοκίτες και διαλυμένες συσκευές.

Ξαφνικά, ο τολμηρός υποδιοικητής του προσωπικού έρευνας παρατήρησε ότι ένας από τους σκοτωμένους κρατούσε ένα άγνωστο κοκκινωπό όπλο. Μάλλον οι εισβολείς είχαν σχέδιο να προσεδαφιστούν και ο σκοτωμένος ήταν από το άγημα που θα προσπαθούσε να προβεί σε δολιοφθορές. Πόσο πολύ είχαν υποτιμήσει την νοημοσύνη των πολυπλοκιτών! Μέχρι να καταλάβουν πώς χάθηκε το πλοίο τους, η συσκευή ηλεκτρικής διαταραχής θα τους έκανε πολλές ζημιές.

Προσεκτικά ο υποδιοικητής σήκωσε το κόκκινο όπλο. Ευτυχώς υπήρχαν επάνω σ' αυτό οδηγίες χρήσης γραμμένες στην ηλίθια γλώσσα των εισβολέων.  Οι μεταφραστές θα μπορούσαν να καταλάβουν τι έγραφαν οι οδηγίες, γι αυτό έπρεπε να μεταφερθεί αμέσως το όπλο στα εργαστήρια. Με ταχύτατο συντονισμό με τον διοικητή, το όπλο απεικονίστηκε, απολυμάνθηκε, καλύφθηκε με προστατευτική υδατοστεγή μεμβράνη και στάλθηκε στην πόλη.

Το μεταφραστικό τμήμα έδωσε γρήγορα μια πρώτη εκτίμηση των οδηγιών:

«Πυροδιαγραφικό άγνωστο-σύμβολο άγνωστο-σύμβολο.  Αφαιρέστε την ασφάλεια. Στοχεύστε στο κέντρο. Πιέστε την λαβή. Τροφή-ξανά(?) πριν από 31/12/2017. Κατασκευή άγνωστη-λέξη για διαχωρική υπηρεσία».

Ειδικοί οπλοτεχνουργοί ειδοποιήθηκαν να  εκτιμήσουν αν μπορούσε να μελετηθεί η λειτουργία του νέου όπλου και, αν είναι δυνατό, να δοκιμαστεί η αποτελεσματικότητά του. Μετά από διαβουλεύσεις με την ανώτατη διοίκηση, αποφασίστηκε να μετακινηθεί το όπλο σε στρατιωτική εγκατάσταση μακριά από την κατοικημένη περιοχή.

Ενώ η αποστολή ήταν έτοιμη να αναχωρήσει, οι μεταφραστές έδωσαν με επιφύλαξη μια ερμηνεία της πρώτης λέξης, πυροδιαγραφικό. Το όπλο στρέφεται ενάντια σε μια πόλη. Η στόχευση γίνεται στο κέντρο της για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Όταν πιεστεί η λαβή πιθανώς δημιουργείται ρήγμα στον μανδύα του πλανήτη από το οποίο αναβλύζει το πύρινο εσωτερικό και η πόλη διαγράφεται – εξαφανίζεται.

Τώρα η κατάσταση είχε γίνει πολύ σοβαρή. Η δοκιμή του όπλου, αν γινόταν, θα μπορούσε να καταστρέψει με μια ασυγκράτητη κόλαση φωτιάς τις πανάκριβες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Έπρεπε να γίνουν ξανά συσκέψεις.

Στο μεταξύ οι εισβολείς δεν έμειναν αδρανείς.

Πρώτα πλησίασε ένα σκάφος σε απόσταση ασφαλείας και κατέκαψε με κάποιο πυροδιαγραφικό χαμηλής έντασης τα συντρίμμια στην ακτή. Δυστυχώς δεν είχε αποτραβηχτεί όλο το προσωπικό αντιμετώπισης καταστροφών μέσα στην θάλασσα και χάθηκαν αρκετά άξια στελέχη. Όταν μαθεύτηκε αυτό, όλοι οι πολυπλοκίτες εξοργίστηκαν βαθυκόκκινα.

Μετά μαθεύτηκε ότι προτού νυχτώσει κατέβηκαν στην πεδιάδα αρκετά πλοία των εισβολέων και ετοιμαζόταν μια βάση. Αυτό πήγαινε πολύ! Οι τετραπλοκίτες είχαν απύθμενο θράσος.

Ο τολμηρός υποδιοικητής συνέλαβε τότε ένα καταπληκτικό σχέδιο, για να καταστραφούν τα εξαμβλώματα αυτά στην πεδιάδα, να αφανιστούν από την όψη του πλανήτη, να πάρουν ένα  μάθημα και να μη τολμήσουν ποτέ πια να απειλήσουν τους ειρηνικούς πολυπλοκίτες.

 Χρησιμοποιώντας τα προνόμια του αξιώματός του, έφθασε μέχρι τα εργαστήρια που φυλασσόταν το νέο όπλο. Το πήρε κρυφά μέσα σε ένα θύλακά του και βγήκε γρήγορα έξω. Φόρεσε σκάφανδρο, και προφυλαγμένος από το σκοτάδι, προχώρησε προς την πεδιάδα. Πλησίασε πολύ προσεκτικά, αφαίρεσε την ασφάλεια του όπλου και στόχευσε στο κέντρο των εγκαταστάσεων.

Θα έχανε την ζωή του, αλλά θα γλίτωνε η πατρίδα.

Πίεσε την λαβή και ενώ πέθαινε από τα πυρά των φρουρών, είδε έκπληκτος ότι το νέο καταστροφικό όπλο απλά τους έκανε κάτασπρους από τους αφρούς.

._