Διήγημα [Για την Πατρίδα!]

Το διήγημα γράφτηκε σε διαγωνισμό συγγραφής μικρού διηγήματος Επιστημονικής Φαντασίας, που διοργανώθηκε στα πλαίσια του 3ου φεστιβάλ επιστημονικής φαντασίας Ερμούπολης (στην Σύρο). Δόθηκαν (α) μια σειρά φράσεων [Αφαιρέστε την ασφάλεια. Στοχεύστε στο κέντρο. Πιέστε την λαβή.] που θα έπαιζαν υποχρεωτικά κεντρικό ρόλο στο διήγημα και (β) ένα χρονικό περιθώριο δύο ωρών.
Συμμετείχαν επιτόπια δεκατέσσερις συγγραφείς και άλλοι επτά διαδικτυακά.
Η επιτροπή το κατέταξε στην τρίτη θέση.

---

Μανωλάς Εμμανουήλ, 19/05/2007

Για την Πατρίδα

Το ειδικό προσωπικό αντιμετώπισης καταστροφών είχε σπεύσει αμέσως μετά την πτώση του διαστημοπλοίου στην άκρη της πόλης. Ντυμένοι με ειδικά σκάφανδρα έβγαιναν από την θάλασσα στον εχθρικό αέρα και έψαχναν ανάμεσα στα συντρίμμια κινδυνεύοντας κάθε στιγμή να γλιστρήσουν στα κοφτερά βράχια. Αναθεματισμένα σκάφανδρα! Προτιμότερο ήταν να είχε πέσει το πλοίο στο νερό για να μπορούν να χρησιμοποιούν άνετα τα πλοκάμια τους.

Η αποστολή ήταν σαφής. Έπρεπε να βρουν οποιοδήποτε στοιχείο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον των εισβολέων. Ήταν η πρώτη φορά που είχαν φανεί τόσο απρόσεχτοι και έχαναν ένα πολεμικό τους τόσο κοντά σε κατοικημένες περιοχές. Έπρεπε να ερευνηθούν γρήγορα τα κομμάτια του, γιατί οι εισβολείς έρχονταν ξανά και κατέκαιγαν τα συντρίμμια.

Οι συγκρούσεις διαρκούσαν πολλές περιστροφές του πλανήτη γύρω από τον ήλιο του. Πάμπολλες απώλειες είχαν υπάρξει, αλλά η εισβολή διατηρούσε την αρχική της λύσσα. Όλες οι διαπραγματεύσεις κατέληγαν σε αποτυχία, αφού το μόνο που αισθανόταν ο ένας λαός για τον άλλον ήταν απίστευτη απέχθεια. Ίσως αυτή τη φορά να μπορούσε να βρεθεί ένα αδύνατο σημείο των εισβολέων, ώστε η έκβαση της σύγκρουσης να είναι ευνοϊκή για τους πολυπλοκίτες.

Οι συσκευές υποστήριξης είχαν φτάσει στην ακτή και μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να ανοίγουν τα μεταλλικά διαμερίσματα. Δυστυχώς, η καταστροφή του διαστημοπλοίου ήταν πολύ εκτεταμένη. Μέσα του υπήρχαν μόνο λιωμένοι τετραπλοκίτες και διαλυμένες συσκευές.

Ξαφνικά, ο τολμηρός υποδιοικητής του προσωπικού έρευνας παρατήρησε ότι ένας από τους σκοτωμένους κρατούσε ένα άγνωστο κοκκινωπό όπλο. Μάλλον οι εισβολείς είχαν σχέδιο να προσεδαφιστούν και ο σκοτωμένος ήταν από το άγημα που θα προσπαθούσε να προβεί σε δολιοφθορές. Πόσο πολύ είχαν υποτιμήσει την νοημοσύνη των πολυπλοκιτών! Μέχρι να καταλάβουν πώς χάθηκε το πλοίο τους, η συσκευή ηλεκτρικής διαταραχής θα τους έκανε πολλές ζημιές.

Προσεκτικά ο υποδιοικητής σήκωσε το κόκκινο όπλο. Ευτυχώς υπήρχαν επάνω σ' αυτό οδηγίες χρήσης γραμμένες στην ηλίθια γλώσσα των εισβολέων.  Οι μεταφραστές θα μπορούσαν να καταλάβουν τι έγραφαν οι οδηγίες, γι αυτό έπρεπε να μεταφερθεί αμέσως το όπλο στα εργαστήρια. Με ταχύτατο συντονισμό με τον διοικητή, το όπλο απεικονίστηκε, απολυμάνθηκε, καλύφθηκε με προστατευτική υδατοστεγή μεμβράνη και στάλθηκε στην πόλη.

Το μεταφραστικό τμήμα έδωσε γρήγορα μια πρώτη εκτίμηση των οδηγιών:

«Πυροδιαγραφικό άγνωστο-σύμβολο άγνωστο-σύμβολο.  Αφαιρέστε την ασφάλεια. Στοχεύστε στο κέντρο. Πιέστε την λαβή. Τροφή-ξανά(?) πριν από 31/12/2017. Κατασκευή άγνωστη-λέξη για διαχωρική υπηρεσία».

Ειδικοί οπλοτεχνουργοί ειδοποιήθηκαν να  εκτιμήσουν αν μπορούσε να μελετηθεί η λειτουργία του νέου όπλου και, αν είναι δυνατό, να δοκιμαστεί η αποτελεσματικότητά του. Μετά από διαβουλεύσεις με την ανώτατη διοίκηση, αποφασίστηκε να μετακινηθεί το όπλο σε στρατιωτική εγκατάσταση μακριά από την κατοικημένη περιοχή.

Ενώ η αποστολή ήταν έτοιμη να αναχωρήσει, οι μεταφραστές έδωσαν με επιφύλαξη μια ερμηνεία της πρώτης λέξης, πυροδιαγραφικό. Το όπλο στρέφεται ενάντια σε μια πόλη. Η στόχευση γίνεται στο κέντρο της για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Όταν πιεστεί η λαβή πιθανώς δημιουργείται ρήγμα στον μανδύα του πλανήτη από το οποίο αναβλύζει το πύρινο εσωτερικό και η πόλη διαγράφεται – εξαφανίζεται.

Τώρα η κατάσταση είχε γίνει πολύ σοβαρή. Η δοκιμή του όπλου, αν γινόταν, θα μπορούσε να καταστρέψει με μια ασυγκράτητη κόλαση φωτιάς τις πανάκριβες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Έπρεπε να γίνουν ξανά συσκέψεις.

Στο μεταξύ οι εισβολείς δεν έμειναν αδρανείς.

Πρώτα πλησίασε ένα σκάφος σε απόσταση ασφαλείας και κατέκαψε με κάποιο πυροδιαγραφικό χαμηλής έντασης τα συντρίμμια στην ακτή. Δυστυχώς δεν είχε αποτραβηχτεί όλο το προσωπικό αντιμετώπισης καταστροφών μέσα στην θάλασσα και χάθηκαν αρκετά άξια στελέχη. Όταν μαθεύτηκε αυτό, όλοι οι πολυπλοκίτες εξοργίστηκαν βαθυκόκκινα.

Μετά μαθεύτηκε ότι προτού νυχτώσει κατέβηκαν στην πεδιάδα αρκετά πλοία των εισβολέων και ετοιμαζόταν μια βάση. Αυτό πήγαινε πολύ! Οι τετραπλοκίτες είχαν απύθμενο θράσος.

Ο τολμηρός υποδιοικητής συνέλαβε τότε ένα καταπληκτικό σχέδιο, για να καταστραφούν τα εξαμβλώματα αυτά στην πεδιάδα, να αφανιστούν από την όψη του πλανήτη, να πάρουν ένα  μάθημα και να μη τολμήσουν ποτέ πια να απειλήσουν τους ειρηνικούς πολυπλοκίτες.

 Χρησιμοποιώντας τα προνόμια του αξιώματός του, έφθασε μέχρι τα εργαστήρια που φυλασσόταν το νέο όπλο. Το πήρε κρυφά μέσα σε ένα θύλακά του και βγήκε γρήγορα έξω. Φόρεσε σκάφανδρο, και προφυλαγμένος από το σκοτάδι, προχώρησε προς την πεδιάδα. Πλησίασε πολύ προσεκτικά, αφαίρεσε την ασφάλεια του όπλου και στόχευσε στο κέντρο των εγκαταστάσεων.

Θα έχανε την ζωή του, αλλά θα γλίτωνε η πατρίδα.

Πίεσε την λαβή και ενώ πέθαινε από τα πυρά των φρουρών, είδε έκπληκτος ότι το νέο καταστροφικό όπλο απλά τους έκανε κάτασπρους από τους αφρούς.

._

Για τον ξαφνικό θάνατο της ΕΡΤ

Όλοι σχολίασαν το κλείσιμο της ΕΡΤ ΑΕ (Τρίτη 11 Ιουνίου 2013) με διάφορα επιχειρήματα, νομικά, εθνικά, συναισθηματικά, κλπ. Κάποιοι, έχοντας εσωτερική πληροφόρηση, δημοσίευσαν κρυφούς μισθούς, ειδικές συμφωνίες, ρουσφέτια, σκάνδαλα των τελευταίων δεκαετιών.
Πολλοί πήραν θέση υπέρ της απόφασης, πολλοί πήραν θέση υπέρ της ανοικτής ΕΡΤ.

Ας δούμε συγκεντρωμένα εδώ μερικά από τα δικά μου σχόλια.

Τρίτη
Η ΕΡΤ θα μπορούσε να συμμαζευτεί κατά ένα μεγάλο μέρος. Για παράδειγμα, να παραμείνουν ένα τηλεοπτικό κανάλι και ένας ραδιοσταθμός εθνικής εμβέλειας (ας είναι και δορυφορικά).
Αυτό που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στην αναμπουμπούλα είναι το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ. Αν καταφέρουμε να χαθεί, θα είναι τεράστια ιστορική απώλεια.
===
Η κίνηση του συμμαζέματος που λέω, θα έπρεπε να έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια.
Για παράδειγμα, όταν ανέλαβε ο ΓΑΠ, έπρεπε πάραυτα (1) να καταργήσει τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, (2) να μαζέψει τα κρατικά κανάλια σε ένα και να ματαιώσει τα περιττά έξοδα (πχ Γιουροβίζιον). Δεν έκανε τίποτε σωστό και την συνέχεια την ζούμε.
===
23:11 Οι οθόνες της ΕΡΤ μαύρισαν.
Ελπίζω να μην είναι νέα εκπομπή για το μέλλον μας.

Τετάρτη
Εμείς περιμένουμε να δούμε ποιος θα ωφεληθεί από το ξαφνικό κλείσιμο της ΕΡΤ.
===
ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΧΘΕΣ
• Πέντε κανάλια: ΕΤ1, ΝΕΤ, ΕΤ3, ERT WORLD (δορυφορικό), ΕΡΤ HD (Ψηφιακό)
• Επτά ραδιοφωνικοί σταθμοί με έδρα την Αθήνα: 91.6 Πρώτο Πρόγραμμα, 103.7 Δεύτερο Πρόγραμμα, 90.9 Τρίτο Πρόγραμμα, 93.6 Kosmos, 101.8 ΕΡΑ Σπορ, 106.7 Φιλία, Πέμπτο Πρόγραμμα-Φωνή της Ελλάδας [στα βραχέα σε όλο τον κόσμο])...
• ... και τρεις ραδιοφωνικοί σταθμοί με έδρα τη Θεσσαλονίκη (95.8, 102 και Τρίτο)...
• ... και 19 περιφερειακοί ραδιοφωνικοί σταθμοί ανά την Ελλάδα
• Τα μουσικά σύνολα (Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα, Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής, Χορωδία)
• Μια έντυπη έκδοση, η «Ραδιοτηλεόραση»
• Ο διαδικτυακός τόπος www.ert.gr, το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ archives.ert.gr.
(πηγή alfavita.gr)

Είδα μαύρο ακόμη στο κανάλι της Βουλής,
σε όσα ξένα κανάλια είχαν αντικαταστήσει τα ψηφιακά κανάλια της ΕΡΤ,
σε μερικά μικρά ελληνικά κανάλια,
σε ιδιωτικά κανάλια που αναμετέδιδαν και σήμερα σήμα από την ΕΡΤ.
===
Νομίζω ότι η σωστή σειρά ενεργειών θα έπρεπε να είναι διαφορετική :
* Δημιουργείται ο νέος φορέας στον οποίο μεταβιβάζεται η κυριότητα βασικών περιουσιακών στοιχείων.
* Δίνουν εξετάσεις με ΑΣΕΠ για πρόσληψη σε αυτόν όσοι έχουν τα προδιαγραφέντα προσόντα (και οι υπάλληλοι της ΕΡΤ φυσικά).
* Οι επιτυχόντες προσλαμβάνονται στον νέο οργανισμό (τα θέματα αποζημίωσης και προϋπηρεσίας των υπαλλήλων της ΕΡΤ αντιμετωπίζονται νόμιμα).
* Οι υπάλληλοι της ΕΡΤ απολύονται κανονικά.
* Η ΕΡΤ ΑΕ εκκαθαρίζεται.
* Τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία μεταβιβάζονται στον νέο οργανισμό ή πωλούνται.

Είδαμε να απομακρύνονται από τους χώρους εργασίας τους υπάλληλοι που δεν είχαν παραλάβει έγγραφη απόλυση. Αυτό δείχνει έλλειψη προετοιμασίας από την κυβερνητική πλευρά.
===
Δεν ξέρω τι θα γίνει με τις εκκρεμούσες πανελλήνιες εξετάσεις, που γίνονταν μέσω αναμεταδοτών της ΕΡΤ.
Δεν ξέρω τι θα γίνει με την ενημέρωση της ομογένειας σε όλο τον κόσμο, που ήταν έργο της ΕΡΤ.

Πέμπτη
Η κρατική τηλεόραση είχε ενίοτε εκπαιδευτικό ή και καθοδηγητικό ρόλο.
Τώρα, που είναι μαύρες οι οθόνες, ίσως μας υπαγορεύει τι να ψηφίσουμε.
===
Κι ένα κερασάκι στην τούρτα: Μάθαμε ότι το όνομα του νέου φορέα θα είναι nerit, του οποίου την ιδιοκτησία πρόλαβε και κατοχύρωσε άλλος!

Τριακοστό Τρίτο Συμπόσιο Ποίησης

ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ (http://www.poetrysymposium.gr)

                                                Ποίηση και Αλογία                

                                                 Πάτρα 5− 7 Ιουλίου 2013                       

Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών

Το Τριακοστό Τρίτο Συμπόσιο Ποίησης αφιερώνεται

στη μνήμη της Λύντιας Στεφάνου

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Πρωί, 12.00

ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΙΟΓΡΑΦΟ

ΛΥΝΤΙΑ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Πρόεδρος: Σωκράτης Λ. Σκαρτσής

Εισηγήσεις

·         Αλέξης Ζήρας: Ενόραση και Ρεαλισμός στην ποίηση της Λύντιας Στεφάνου

·         Γιώργος Αράγης: Λίγα για τον δοκιμιακό λόγο της Λύντιας Στεφάνου

Απαγγελία ποιημάτων από το έργο της: Ασπασία Λυκουργιώτη

Η Λύντια Στεφάνου διαβάζει απόσπασμα από τα Τοπία από την καταγωγή και την περιπλάνηση του Υκ (www.poeticanet.com)

Συζήτηση – Παρεμβάσεις

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Απόγευμα, 18.00

Πρόεδρος: Κατερίνα Συνοδινού, ομότιμη καθηγήτρια Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Εισηγήσεις

·         Νάνος Βαλαωρίτης, ποιητής: Ο παράγων άλογο

·         Γιώργος Αράγης, κριτικός λογοτεχνίας-δοκιμιογράφος: Το άλογο ως ποιητική έκφραση

·         Σάββας Μιχαήλ: «Όλη η εξουσία στον έναστρο ουρανό». Ο πέραν του λόγου Λόγος του ποιητή Βελιμίρ Χλιέμπνικωφ

·         Σωτήρης Τριβιζάς, συγγραφέας: Ελληνικός υπερρεαλισμός. Ένα κίνημα μεταξύ δύο πολέμων

·         Βασιλική Γκούνη, Ευαγγελία Ιορδανάκη, μεταπτυχιακές φοιτήτριες ΠΤΔΕ Πανεπιστημίου Αθηνών, Θανάσης Νάκας: Όψεις του παραλόγου στην ποίηση για παιδιά

·         Ευαγγελία Ιορδανάκη, Βασιλική Γκούνη, Θανάσης Νάκας: Ποίηση παραλόγου για παιδιά (ελλήνων και ξένων δημιουργών)

Συζήτηση − Παρεμβάσεις

ΣΑΒΒΑΤΟ

Πρωί, 09.30

Πρόεδρος: Θανάσης Νάκας

Εισηγήσεις

·         Θανάσης Χατζόπουλος, ποιητής, παιδοψυχίατρος, ψυχαναλυτής: Η ποίηση από την εκχέρσωση στην καλλιέργεια του νοήματος

·         Κατερίνα Συνοδινού: Το άλογο στον Ευριπίδη

·         Ξένη Σκαρτσή: Δημοτικό τραγούδι και αλογία

·         Λίζυ Τσιριμώκου, καθηγήτρια Θεωρίας της Λογοτεχνίας και Συγκριτικής Γραμματολογίας ΑΠΘ: Στίχος πειραματισμού ή καταστροφής;(Μ. Μητσάκης, Γ. Εξαρχόπουλος, Ν. Λαπαθιώτης, καί τινες άλλοι...)

·         Μαρία Ιατρού, επίκουρη καθηγήτρια τμήματος Φιλολογίας ΑΠΘ: «Και τον βοριά τον δροσερό τον πήραν τα καράβια…» Το έλλογο, το άλογο και το δημοτικό τραγούδι στον Διάλογο Σεφέρη-Τσάτσου

·         Βούλα Επιτροπάκη, ποιήτρια: Ποιητικός λόγος: από τη λογική ακολουθία και την κανονιστική εφαρμογή ως τη σιωπηρή παράβαση

Συζήτηση − Παρεμβάσεις

Ποιητικές αναγνώσεις

Υποψήφιοι για τα Βραβεία Ποίησης 2012 του Συμποσίου Ποίησης

Ψηφοφορία των συνέδρων για τα Βραβεία καλύτερου βιβλίου νέου ποιητή 2012

ΣΑΒΒΑΤΟ

Απόγευμα, 18.00

Πρόεδρος: Γιώργος Κεντρωτής

ΚΡΙΤΙΚΟΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΠΟΙΗΤΕΣ

Παρουσίαση των βραβευθέντων με τα Βραβεία Ποίησης 2011 του Συμποσίου Ποίησης

Αργύρης Παλούκας: Θέλω το σώμα μου πίσω, εκδόσεις Μεταίχμιο (1ο Βραβείο)

Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος, Η Διάβολος, Οι εκδόσεις των Φίλων (2ο Βραβείο)

Αλέξιος Μάινας, Το περιεχόμενο του υπόλοιπου, εκδόσεις Γαβριηλίδης (3ο Βραβείο)

Παρουσίαση: Αλέξης Ζήρας

• Σωκράτης Λ. Σκαρτσής: Μικρή αναφορά στο έργο του Α.-Φ. Πασχαλά
• Αλέξης Ζήρας: Άννα Αφεντουλίδου
• Στέλιος Μαφρέδας: Θωμάς Ιωάννου
• Κώστας Κρεμμύδας: Χλόη Κουτσουμπέλη
• Θανάσης Κούγκουλος: Κούλα Αδαλόγλου
• Αλέξανδρος Αραμπατζής: Γεωργία Τρούλη
• Αλέξανδρος Αραμπατζής: Γιώργος Αλισάνογλου
• Γιώργος Σταματόπουλος: Δημήτρης Νανούρης

ΚΥΡΙΑΚΗ

Πρωί, 11.30

Πρόεδρος: Ξένη Σκαρτσή

Εισηγήσεις

·         Λάμπρος Σπυριούνης, ποιητής: Το χαλασμένο τηλέφωνο (υποενάντιες προτάσεις, λεπτομέρειες ασύρματες)

·         Θανάσης Β. Κούγκουλος, δρ Νεοελληνικής Φιλολογίας, Μορφές του άλογου και του παράδοξου στην ποίηση της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς

Συζήτηση – Παρεμβάσεις

Απονομή 1ου, 2ου και 3ου Βραβείου Ποίησης

καλύτερου βιβλίου νέου ποιητή 2012 του Συμποσίου Ποίησης

Τελικός κατάλογος υποψηφιοτήτων για τα Βραβεία Ποίησης (1ο, 2ο και 3ο)

καλύτερου βιβλίου νέου ποιητή 2012

Δημήτρης Αθηνάκης, Δωμάτιο μικρών διακοπών, ένα ποίημα μικρού μήκους και άλλα πλάνα, εκδόσεις Κέδρος

Παναγιώτης Αρβανίτης, Λευκό χιούμορ, εκδόσεις Γαβριηλίδης

Εσμεράλδα Γκέκα, Pulchritudo Bestiae, εκδόσεις Γαβριηλίδης

Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Ανεκπλήρωτοι φόβοι, εκδόσεις Πολύτροπον

Άννα Γρίβα, Οι μέρες που ήμασταν άγριοι, εκδόσεις Γαβριηλίδης

Νικόλας Ευαντινός, Εννεός…, εκδόσεις Μανδραγόρας

Βασίλης Ζηλάκος, Ξύλο π’ αφράτεψε στο στόμα, εκδόσεις Οδός Πανός

Βάγια Κάλφα, Απλά πράγματα, εκδόσεις Γαβριηλίδης

Ανέστης Μελιδώνης, Επιστρέφω στο κύμα, εκδόσεις Γαβριηλίδης

Νίκη Χαλκιαδάκη, Aνάσκελη με πυρετό, εκδόσεις Μανδραγόρας

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Γεώργιος Παναγιωτάκης, Πρύτανης Πανεπιστημίου Πατρών • Χρίστος Αλεξίου, τ. καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Birmingham, διευθυντής περιοδικού «Θέματα Λογοτεχνίας» • Σωτήρης Π. Βαρνάβας, καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών, ποιητής • Ξενοφών Βερύκιος, καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών, ποιητής • Αλέξης Ζήρας, κριτικός λογοτεχνίας • Κώστας Καπέλας, υπεύθυνος Βιβλιοπωλείου Πολύεδρο • Γιώργος Κεντρωτής, καθηγητής Ιονίου Πανεπιστημίου, ποιητής, μεταφραστής • Κώστας Κρεμμύδας, ποιητής, διδάκτωρ, εκδότης περιοδικού «Μανδραγόρας» • Αλέξης Λυκουργιώτης, καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών, πρώην πρύτανης Πανεπιστημίου Πατρών, πρώην πρόεδρος Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, ποιητής • Σάββας Μιχαήλ, δοκιμιογράφος, κριτικός • Θανάσης Νάκας, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών • Σωκράτης Λ. Σκαρτσής, ποιητής, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών • Ξένη Σκαρτσή, ποιήτρια, δρ φιλολογίας • Δημήτρης Χαρίτος, κινηματογραφικός κριτικός, ποιητής

Επίτιμος Πρόεδρος Μιχάλης Γ. Μερακλής, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, κριτικός

 

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

Θεώνη Πουλή, Υπεύθυνη Γραμματείας (νηπιαγωγός) – Ιωάννα Μουστάκα (πτυχιούχος ΑΤΕΙ) – Κατερίνα Τσιούμα (μεταπτυχιακή φοιτήτρια Φιλολογίας): Υποδοχή και Εγγραφή Συνέδρων, Γραμματεία Συνεδριάσεων, Βιβλία συνέδρων • Θωμάς Παπαστεργίου: Φωτογραφικό αρχείο • Γιάννης Χατζηπανταζής: Υπεύθυνος δικτυακού τόπου Συμποσίου

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Το Συμπόσιο είναι ανοιχτό σε όλους και η παρακολούθησή του είναι ελεύθερη. • Όλα τα μέλη του Συμποσίου είναι ισότιμα. • Οι σύνεδροι έχουν το δικαίωμα ερώτησης, και παρέμβασης 5΄ στις εισηγήσεις (πρέπει όμως τη σχετική πρόθεσή τους να τη δηλώσουν στη Γραμματεία). Η δημοσίευσή τους αποφασίζεται από την Ο.Ε. • Η Γραμματεία βρίσκεται στη διάθεση των μελών του Συμποσίου καθ’ όλη τη διάρκεια των συνεδριάσεων. • Παρακαλούνται τα μέλη του Συμποσίου να δηλώνουν τα στοιχεία τους σ’ αυτήν κατά την άφιξή τους • Κατά τη διάρκεια του τριημέρου θα λειτουργεί βιβλιοπωλείο • Τα μέλη του Συμποσίου μπορούν να εκθέτουν βιβλία, φωτοτυπίες έργων ή ανακοινώσεις τους στο χώρο του Συμποσίου (μετά από συνεννόηση με τη Γραμματεία). • Πληροφορίες για τους εκδοτικούς οίκους από τους οποίους μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να προμηθευτούν Πρακτικά προηγούμενων Συμποσίων, καθώς και τις εκδόσεις του Συμποσίου Ποίησης, θα βρουν στην ιστοσελίδα του, http://www.poetrysymposium.gr.

Διεύθυνση Συμποσίου: Τ.Θ. 1142, Τ.Κ. 26110, Πάτρα, τηλ. 2610 991343, 210 9339192, ηλ. δ/νση: info@poetrysymposium.gr

ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

1. Ξενοδοχεία: Rion Beach, Γ΄ κατηγ., στην παραλία του Ρίου, τηλ. 2610 991421-2 ● Porto Rio, Α΄ κατηγ. στην παραλία του Ρίου, τηλ. 2610 992102 ● Achaia Beach, Β΄ κατηγ., στην Παραλία Προαστίου, τηλ. 2610 991801 ● Castello, Β΄ κατηγ., Ρίο, τηλ. 2610 992957 ● Γεώργιος, Γ΄ κατηγ., Ρίο, τηλ. 2610 992627 ● Απόλλων, Β΄ κατηγ., Ρίο, τηλ. 2610 990426 ● Αστήρ, Α΄ κατηγ., Πάτρα, τηλ. 2610 277502, 2610 279812 ● Δελφίνι, Γ΄ κατηγ., στην Τερψιθέα, τηλ. 2610 421001-5 ● Τζάκι, Παραλία Προαστίου, τηλ. 2610 453960 ● Achaia Beach, Β΄ κατηγ., στην Παραλία Προαστίου, τηλ. 2610 991801 ● Ροδινή, Ψαθόπυργος, τηλ. 2610 931300.

2. Εστιατόρια: Σ’ ολόκληρη την παραλία του Ρίου και της Πάτρας και στο εσωτερικό του Ρίου και στους κοντινούς στη θάλασσα δρόμους της Πάτρας λειτουργούν διάφορα εστιατόρια.

3. Χρήσιμα τηλέφωνα: Τουριστική Αστυνομία: 2610 276998, 2610 451833, Πρακτορείο ΚΤΕΛ: 2610623887-8, Πρακτορείο ΟΣΕ: 2610639108-9, Ραδιοταξί: 18300, 2610 450000.

4. Το λεωφορείο αρ. 6 ξεκινά από τη γωνία Κορίνθου-Ερμού στην Πάτρα, συνεχίζει στο Πανεπιστήμιο και φτάνει στο Ρίο.

5. Πληροφορίες για το Συνεδριακό και Πολιτιστικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών και την πρόσβαση σ’ αυτό: http://www.confer.upatras.gr.

Χορηγός: INTERAMERICAN

Το Συμπόσιο τελεί υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Πατρών

Η ανακοίνωση αυτή είναι και πρόσκληση στο Συμπόσιο

Διήγημα [Κολύμπι στα βαθιά...]

Σημείωση : Το διήγημα υποβλήθηκε στο ενδέκατο λογοτεχνικό εργαστήριο της ΑΛΕΦ.
Οι κριτικές (όσο ήμουν μπροστά) ήσαν γενικά καλές και τους ευχαριστώ όλους για τις παρατηρήσεις και τις προτάσεις τους, αρκετές από τις οποίες αποδέχτηκα για να γίνει πιο εύληπτο το κείμενο.
Σημειώνω ότι τα παιδιά του Αλκίνοου, βασιλιά των Φαιάκων, λέγονταν Ναυσικάα και Λαοδάμας. (Καλά το έλεγε η Βουγιουκλάκη "Ναυσικάα...").

---

26/04/2008, Μανωλάς Εμμανουήλ

Κολύμπι στα βαθιά...

{ Στον τρίτο όροφο του κτηρίου Διαπίστευσης εκπροσώπων τύπου, πολύ βολικά κοντινό στις αίθουσες συνεδριάσεων των Ενωμένων Εθνών, (305 East 45th Street New York, N. Y. 10017), υπάρχει ένα ωραίο μπαράκι, το Ex-Press.

Είμαι τυχερή που έχω βρει δουλειά και είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένη που εργάζομαι εδώ. Γιατί εδώ δίνουν ραντεβού οι αρμόδιοι, και πριν από τις συσκέψεις για να συνεννοηθούν ώστε να έχουν κοινή γραμμή, αλλά κυρίως μετά τις συσκέψεις τους για να συναντηθούν με τους ευνοούμενούς τους δημοσιογράφους και να κάνουν τις περιζήτητες «αποκλειστικές δηλώσεις» που τους αποφέρουν τα χοντρά λεφτά. Οι μεγαλύτερες αμοιβές συνεπάγονται περισσότερα κεράσματα, οπότε έχω κι εγώ τα τυχερά μου. Αυτή την ώρα όμως είναι σχετικά νωρίς και δεν έχουμε πολυκοσμία.

Το τι ακούνε κάθε μέρα τα αυτιά μας κυριολεκτικά δεν περιγράφεται, από την μια μεριά επειδή συζητιούνται απίστευτα θέματα, κι από την άλλη μεριά επειδή μιλιούνται εδώ όλες οι γλώσσες του κόσμου.

Για στάσου, άκουσα Ελληνικά. Σε ένα τραπεζάκι δίπλα στο ανατολικό παράθυρο βλέπω την πάντοτε εντυπωσιακή κυρία Ναυσικά, με κατάμαυρα μαλλιά σήμερα και ωραίο γαλάζιο στρετς φόρεμα, κυβερνητική αρμόδια για πολυμεσικές επικοινωνίες. Είχαμε γνωριστεί όταν μου ζήτησε λικέρ κουμκουάτ κι εγώ της αντιπρότεινα κοριαντολίνο. Τότε κατάλαβε ότι ήμουνα πατριώτισσά της και μου μίλησε Ελληνικά. Η κυρία Ναυσικά έρχεται καθημερινά, και μιλάμε. Συνηθίζει να μιλάει για την Κέρκυρα όπου γεννήθηκε πάντα με νοσταλγία, όπως κι εγώ για τη Ρόδο.

Τώρα μιλάει με τον μικρότερο αδελφό της, τον κύριο Λαοδάμαντα, ομορφούλη καστανομάλλη με ανοιχτοκίτρινο λινό κοστούμι, που ως πολύγλωσσος ερευνητής πληροφορικής ήταν αποσπασμένος τα τελευταία χρόνια στην διαστημική υπηρεσία που είχε πλημμυρίσει με στρατιωτικούς.

Θα έλεγα πως είχαν αρκετούς μήνες να συναντηθούν γιατί παρατηρούν ο ένας τον άλλον με ενδιαφέρον. Τους έχει σερβίρει άλλη συναδέλφισσα, αλλά με καίει η περιέργεια να μάθω για ποιο θέμα μιλούν. Ας κρυφακούσω για λίγο. }

Λαοδάμας: «Και τι έγινε που πέρασε η έκπληξη της αρχικής είδησης; Είναι σίγουρο ότι στο μυαλό κάθε ανθρώπου οπουδήποτε στην Γη γυρίζει επίμονη η ίδια σκέψη ‘Δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν!’ Το σκέφτομαι κι εγώ, το σκέφτεσαι κι εσύ, το σκέφτεται όλος ο πλανήτης!».

Ναυσικά: «Για ορισμένους θρησκευόμενους, που είχαν στηρίξει την πορεία τους στην ζωή σε μια αναπόδεικτη μοναδικότητα, στο ότι μόνο η δική τους πίστη ήταν η αληθινή, η είδηση ήταν οδυνηρή, με άμεσες επιπτώσεις μόλις η μοναδικότητα γκρεμίστηκε στην ανυπαρξία. Ή θα έπρεπε λοιπόν να επινοήσουν τάχιστα νέους δρόμους σκέψης και να δώσουν προτεραιότητα στην προβολή άλλων αξιών και κυρίως να πείσουν τον κόσμο τους, ή θα έχαναν για πάντα την ελπίδα ότι θα συνέχιζαν να ζουν μέσα στα μεγαλεία όπως στα περασμένα χρόνια που όλοι τους σέβονταν και τους εκτιμούσαν».

{ Μα τι λένε τώρα; Ποιους θρησκευόμενους απ’ όλους; }

Λ: «Μπορεί να ισχύει αυτό, αλλά για τους πολλούς απλούς ανθρώπους, αυτούς που έχουν συνηθισμένες δουλειές χωρίς διακρίσεις και αξιώματα, η είδηση ήταν πηγή ανεξήγητης χαράς. Ίσως ήταν η αίσθηση της απίστευτης περιπέτειας που θα ζήσουμε όλοι, πρώτοι εμείς στην ανθρώπινη ιστορία, όταν θα υποδεχθούμε τους εξωγήινους».

{ Αχ, ναι, κι εγώ θέλω να δω πώς μοιάζουνε. }

Ν: «Ίσως, πάλι, να υπήρξε αμυδρή ελπίδα πως τα πράγματα θα άλλαζαν προς το καλύτερο. Αυτοί οι εξωγήινοι μπορεί να ήσαν μια κάποια λύση, όπως θα έλεγε ο Αλεξανδρινός ποιητής. Κατ' αρχήν είναι σε όλους τους διπλωμάτες ολοφάνερο ότι η παγκόσμια κατάσταση είναι απελπιστική. Στον αιώνα μας, όσο απίστευτο κι αν μοιάζει, υπάρχουν κατακτητές χωρών που δεν δείχνουν διάθεση να υποχωρήσουν, καθώς και επίδοξοι δυνάστες, και δεν εξαιρώ κανέναν, που στέλνουν στρατεύματα σε διπλανές ή μακρινές χώρες προσπαθώντας να διευρύνουν τον ζωτικό χώρο τους».

Λ: «Αυτό ήταν η δογματική βάση του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος. Θυμάσαι πώς το είχε πει ο Χίτλερ;»

Ν: «Grossdeutschland Lebensraum».

Λ: «Πάντα πρόφερες άψογα τα Γερμανικά σου. Ζωτικός χώρος για μια Μεγάλη Γερμανία. Όταν γίνονται πιεστικές οι δημογραφικές ανάγκες, μέχρι πού πρέπει να φτάνει ο χώρος αυτός; Στις αποικίες; Αλλά δεν είναι μόνο οι στρατιωτικοί που υπόσχονται βελτιώσεις στην ποιότητα ζωής και προωθούν τα σχέδιά τους. Είναι και οι παραγωγοί καταναλωτικών αγαθών που βλέπουν μόνο το βραχυπρόθεσμο κέρδος. Για παράδειγμα, αν τους έλεγες ότι τα σπαρτά, που απαιτούνταν για να μετατραπούν σε βιοκαύσιμο και να γεμίσουν μια φορά το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου σου, ήσαν τόσα όσα χρειάζονταν για να θρέψουν το παιδί σου έναν ολόκληρο χρόνο, δεν επρόκειτο να αλλάξουν άποψη».

{ Να πω του Τέλη να μην αγοράσει εκείνες τις μετοχές για βιοκαύσιμα. }

Ν: «Θα σου έλεγαν ‘ο καθένας κοιτάει το συμφέρον του’. Ή ‘δεν θα σώσουμε εμείς τον κόσμο’. Ή ‘όπως τα βρήκαμε έτσι θα τα αφήσουμε’. Status quo».

Λ: «Ή ‘Σώπα εσύ, δεν ξέρεις’. Ή ‘Αυτά είναι απόψεις των οικολόγων που ποτέ δεν θα βρεθούνε στην κυβέρνηση, αφού κάνουν εχθρούς τους τούς βιομηχάνους που την στηρίζουν’, όπως μας έλεγε ο συχωρεμένος ο πατέρας. Θα πάμε το βράδι μαζί στο σπίτι σου να δω τη μάνα μας να μη λέει ότι ξέχασα την σημασία της οικογένειας, έτσι;».

{ Πονετικό παιδί! }

Ν: «Σίγουρα, θα χαρεί πολύ. Αλλά όλα αυτά που λέμε και πιστεύουμε έχασαν ξαφνικά, αν όχι την σημασία τους, τουλάχιστον την σπουδαιότητά τους. Μπορεί αυτοί που έρχονται να κυριαρχήσουν, και οι διαφορές που σήμερα θεωρούμε σημαντικές να αποδειχθούν απολύτως αμελητέες μπροστά στον κοινό εχθρό. Όμως ποιος πολιτικός ή στρατιωτικός ή και ιεροκήρυκας μπορούσε να φανταστεί ότι η Γη είχε δίδυμο πλανήτη στην ίδια τροχιά αλλά κρυμμένο για πάντα πίσω από τον ήλιο;»

Λ: «Ίσως κάποιοι συγγραφείς φανταστικών ιστοριών, που ήθελαν να βρουν την πηγή των ιπταμένων δίσκων. Ξαφνικά εμφανίζονται από κάπου, κάπου πάνε και κρύβονται, βολικό μοιάζει το πίσω μέρος του ήλιου. Και ιστορίες έχουν γραφτεί και ταινίες έχουν γυριστεί».

Ν: «Τον περασμένο αιώνα, τότε που η επιχείρηση “Κλημεντίνη” χαρτογραφούσε την Σελήνη, υπήρχαν πολλές προσομοιώσεις για την δημιουργία της Γης και της Σελήνης και των άλλων πλανητών. Αστέρια περαστικά, που σήκωσαν όγκους ύλης από τον ήλιο, ή περιπλανώμενοι πλανήτες που συγκρούστηκαν με τους υπάρχοντες».

Λ: «Κάπως έτσι περιέγραψαν πως ξεριζώθηκε η ήπειρος Μου, από την περιοχή που τώρα απλώνεται ο Ειρηνικός Ωκεανός, και σχημάτισε το φεγγάρι μας. Από επιστημονική φαντασία οι συγγραφείς μας δεν είναι στερημένοι».

{ Καλέ αυτό το θυμάμαι! Το είχα διαβάσει σε κάτι παλιά DC κόμικς που είχε αγοράσει σαν επένδυση ο Τέλης! }

Ν: «Καθώς, λοιπόν, δεν ήταν δύσκολο να φανταστούν και μια αθέατη Δεύτερη Γη, είχαν πραγματικά μελετήσει και την περίπτωση αυτή. Η μάζα της Γης είναι αμελητέα ποσότητα στο ηλιακό σύστημα. Ένα σκουπιδάκι λιγότερο ή περισσότερο δεν αλλάζει τις κοσμικές εξισώσεις και η αντιδιαμετρικότητα διατηρεί άψογα τις ισορροπίες».

Λ: «Αν πραγματικά υπήρχε ένας πλανήτης, δεν θα επηρέαζε τις τροχιές των άλλων πλανητών, ιδιαίτερα της Αφροδίτης, όταν περνούσαν από κοντά του;»

{ Ένα τρεμούλιασμα στην τροχιά θα το έχει στα σίγουρα! }

Ν: «Βέβαια, αλλά αφού αυτό συνέβαινε πίσω από τον τεράστιο σχετικά όγκο του ήλιου, δεν ήταν άμεσα παρατηρήσιμο. Αυτό που παρατηρήσαμε ήταν ότι η Αφροδίτη είναι ο μόνος από τους εσωτερικούς πλανήτες που περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του ανάδρομα, όπως αν γύριζε η Γη από Ανατολή προς Δύση. Φυσικά ποτέ δεν φανταστήκαμε την αιτία αυτής της κοσμικής ανωμαλίας».

Λ: «Τώρα όμως δεν είναι φαντασία».

Ν: «Ευτυχώς υπάρχουν οι εικόνες που έστειλε με υπέροχη ανάλυση το νέο τροχιακό παρατηρητήριο “Φρεντ Χόιλ”, όταν στα μέσα του περασμένου Ιούλη βρέθηκε να προπορεύεται δυο μήνες πάνω στην τροχιά της Γης που ήταν σε αφήλιο και ‘είδε’ τον αδελφό πλανήτη στο περιήλιό του. Λαμπερός, με άλβεδο 0,39, ακριβώς όσο και η Γη, και το ίδιο γαλανός. Και πριν προλάβουμε να αναρωτηθούμε τι σήμαινε για μας αυτή η ανακάλυψη, να χαρούμε για την νέα προοπτική κατάκτησης, έφτασε το μήνυμα. Ευτυχώς που ήταν κατάλληλα εξοπλισμένος ο “Φρεντ Χόιλ” και έπιασε το ραδιοκύμα».

{ Ώστε λοιπόν για την Γη μας είχε γράψει την μουσική του ο Βαγγέλης Παπαθανασίου στο σιντί “άλβεδο 0,39” ! }

Λ: «Είδαμε και πάθαμε να πείσουμε τους στρατιωτικούς ότι δεν ήταν κάποια χοντρή φάρσα ή κάποιος κακός υπολογισμός της θέσης της πηγής».

Ν: «Είμαι περίεργη να ξαναδώ το μήνυμα. Για περίμενε». (Άρχισε να ψάχνει μέσα στον ξεχειλισμένο χαρτοφύλακά της. Πρώτα έβγαλε ένα καθρεφτάκι, το άνοιξε, κοιτάχτηκε στιγμιαία και είπε ‘Δεν έχω βγάλει τα φρύδια μου’...

{ Ο Λαοδάμας την κοίταξε απορημένος. Πολύ φυσικά! Αφού δεν καταλαβαίνουν οι άντρες απ’ αυτά.}

...Μετά έβγαλε έναν γαλάζιο φάκελο τον ακούμπησε στο τραπεζάκι παραμερίζοντας το τσάι της. Τον άνοιξε στην πρώτη σελίδα και διάβασε... )

«Hi guys. I just saw you exist. I track radio receives, busy I read. Words I have at last, also I have difficulties. A lot of jobs here. I hope visit you after two years. Zaf».

{ Να μη με λένε Αγορή αν κατάλαβα γρυ. Και τι σόι όνομα είναι αυτό το Ζαφ; Παράξενο! }

Λ: «Διάβασε και την επίσημη ελληνική μετάφραση. Έχουμε αρκετό χρόνο μέχρι να αρχίσει το συνέδριο των επιτροπών άμυνας».

{ Ο κύριος Λαοδάμας πίνει καφέ καπουτσίνο. Δεν προσέχει πολύ την υγεία του. }

Ν: «Γεια σας παίδες. Πρόσφατα είδα πως υπάρχετε. Παρακολουθώ ράδιο λήψεις, που πολυάσχολος διαβάζω. Λέξεις έχω τελικά, επίσης έχω δυσκολίες. Πολλές δουλειές εδώ. Ελπίζω επισκεφθώ σας ύστερα από δύο έτη. Ζαφ».

Λ: «Πλάκα είχε που προσπάθησαν να το κρύψουν σαν στρατιωτικό μυστικό άκρως απόρρητο. Μόλις καθόρισαν την διαβάθμιση, αμέσως διέρρευσε».

Ν: «Δεν ήταν περίεργο που ήρθε το πρωτότυπο σε σπασμένα Αγγλικά;»

Λ: «Όχι. Λέει το μήνυμα ότι παρακολουθεί ραδιολήψεις, και πάμπολλες εκπομπές μας είναι Αμερικάνικες. Βέβαια θα τις πιάνουν με υποβαθμισμένη ποιότητα λόγω ανάκλασης».

Ν: «Λες αυτό να φταίει για την ποιότητα των εκπομπών;»

{ Η κυρία Ναυσικά χαμογελάει πολύ όμορφα. Ο κύριος Λαοδάμας παρασύρθηκε και γελούν μαζί. Αχ! Όταν γελάει γίνεται κούκλος! }

«Πάντως πάθατε πραγματικά την πλάκα σας όταν το μεταφράσατε σε διάφορες γλώσσες και προσέξατε ότι έλειπαν πάντοτε τα δύο γράμματα».

{ Ποια γράμματα; }

Λ: «Κάθε γλώσσα μπορεί να μελετηθεί σαν απλή ακολουθία φωνημάτων, κι αυτή η Μαρκοβιανή αλυσίδα, όπως την λένε, ορίζει με ποια συχνότητα εμφανίζεται ένα γράμμα μετά από κάποια ομάδα γραμμάτων. Και οι δυάδες και οι τριάδες γραμμάτων έχουν κι αυτές κάποια συχνότητα στην κάθε γλώσσα. Αυτό το μήνυμα δεν καταφέραμε να το ταιριάξουμε με καμία ανθρώπινη γλώσσα αφού δεν περιέχει Μι και Νι, αλλά ούτε και οι μεταφράσεις του έχουν! Βέβαια ήταν σύντομο για ακριβή πορίσματα».

Ν: «Η ανωμαλία αυτή μπορεί να οφείλεται στο μεταφραστικό λογισμικό σας».

Λ: «Μπορεί. Είναι αδύνατον να το ελέγξουμε όλο. Αυτό που μας έχει βασανίσει  ήταν η χρήση του ενικού αριθμού στο μήνυμα έξι φορές ‘… εγώ διαβάζω … έχω … ελπίζω …’. Θα ήταν πιο σωστό να λέει στον πληθυντικό ‘εμείς ελπίζουμε’. Και τι σημαίνει το ‘Ζαφ’ στο τέλος;»

{ Έλα ντε! }

Ν: «Ζάφοντ Μπίμπλμπροξ;»

{ Η κυρία Ναυσικά γέλασε τόσο ξαφνικά που γύρισαν και την κοίταξαν από τα διπλανά τραπέζια. Φυσικά δεν ενοχλήθηκε καθόλου. }

Λ: «Ναι. Γέλα κι εσύ τώρα μαζί μας! Το πρώτο που σκεφτήκαμε ήταν! Δεν μπορείς να φανταστείς πόσοι έχουν διαβάσει τον Ντάγκλας Άνταμς! Αλλά, σοβαρά τώρα, ποια κοινωνία λέει ‘εγώ’; Οι σκέψεις μας πηγαίνουν σε ολοκληρωτικές κοινωνίες μυρμηγκιών και τερμιτών».

Ν: «Αν μας μιλούσαν τα μυρμήγκια της Γης, πώς προϋποθέτεις ότι θα έλεγαν ‘εμείς’ ή θα έλεγαν ‘εγώ’; Θα μπορούσε να βγει μπροστάρης ένα κοκκινωπό ψηλοπόδαρο με θεληματικές δαγκάνες και να μας πει ‘Είμαι ο χιλίαρχος Τζιτζιφιόγκος Εξαπόδω Εντομίδης. Πηγαίνετέ με στον Καίσαρά σας’».

{ Πολύ καλό το Εξαπόδω, ενδιάμεσο του Εξάποδο και του Εξαποδώ. Για πότε το σκάρωσε; Είναι πολύ έξυπνη λοιπόν! }

Λ: «Και ποιοι μας έστειλαν το μήνυμα από την Δεύτερη Γη; Τα μυρμήγκια της που έχουν τεχνολογική υποδομή για να στέλνουν ραδιοκυματικά σήματα; Που μπορούν να μαθαίνουν ανθρώπινες γλώσσες; Τα μυρμήγκια της που λένε ‘εγώ’; »

Ν: «Δεν μάθανε τις γλώσσες μας πολύ καλά. Αλλιώς θα υπέγραφαν ‘Οι ιππότες που λένε Νι!’».

{ Τι είπε τώρα; }

Λ: «Στα κέφια σου είσαι σήμερα».

Ν: «Αγορή, έλα να κάτσεις κοντά μας αν δεν έχεις δουλειά. Δεν χρειάζεται να ξεροσταλιάζεις – και θα ακούς και καλύτερα».

{ Γελάνε, αλλά δεν με νοιάζει, θα πάω. }

Αγορή: «Γεια σας κυρία Ναυσικά, είναι τόσο ενδιαφέροντα αυτά που λέτε, και πάντα με μαγεύει ο ήχος των Ελληνικών. Καλώς δεχτήκαμε και τον κύριο Λαοδάμαντα! Συνεχίστε, δεν θα ενοχλήσω καθόλου».

Λ: «Δεν ενοχλείς, κάθισε εδώ δίπλα μου, είναι χαρά μας. Πες μου Ναυσικά, τι έχετε καταφέρει τελικά εσείς με την μελέτη των εικόνων;»

{ ...και μυρίζει όμορφα π' ανάθεμά τον... }

Ν: «Μελετούμε πολύ προσεκτικά όλες τις φωτογραφίες από τον δίδυμο πλανήτη που στέλνει ο “Φρεντ Χόιλ”. Και ενώ καταλαβαίνουμε ότι η αποστολή του μηνύματος αποδεικνύει τεχνολογική πρόοδο, δεν βρίσκουμε κανένα ίχνος επέμβασης με τεχνικά έργα στο ορατό μέρος της επιφάνειας της Δεύτερης Γης».

{ Ο Τέλης πιστεύει ότι το πιο ωραίο βιβλίο επιστημονικής φαντασίας είναι 'Το Μαύρο Σύννεφο' του αστρονόμου Φρεντ Χόιλ. Εμένα μου αρέσουν περισσότερο τα κοινωνικά μυθιστορήματα, με ανθρώπινες σχέσεις. }

Λ: «Άδικα χάνετε τον χρόνο σας. Είναι πασίγνωστο ότι τα μυρμήγκια ζουν μέσα στο έδαφος, άρα είναι μάταιο να ψάχνετε για πόλεις στην επιφάνεια».

Ν: «Σαχλαμάρες! Αλλά κι αν είναι έτσι, τι λες για το μέγεθος; Φαντάζεσαι μια κοινωνία από μικροσκοπικά μυρμηγκάκια, ή έχουν εξελιχθεί εκεί σε μεγαλόσωμα ζώα;»

Λ: «Δυστυχώς, παρά το ότι το ζητήσαμε σε όλες τις εκπομπές μας σε διάφορα μήκη κύματος, δεν λάβαμε δεύτερο μήνυμα και δεν μπορούμε να δώσουμε καμία απάντηση, οπότε η ανησυχία μας ανεβαίνει στα ύψη. Θα μπορούσαν να μας πουν κάτι για τον πολιτισμό τους, για να καταλάβουμε ποιες είναι οι διαθέσεις τους. Οι στρατιωτικοί μιλούν απροκάλυπτα για εισβολή. Προετοιμάζουν εξοπλισμούς σαν τρελοί και μερικοί πραγματικά τρελαμένοι μελετούν πληθυσμούς μυρμηγκιών για να εντοπίσουν ιδιαίτερες συμπεριφορές ή ίχνη προετοιμασίας για υποδοχή των ξένων».

Ν: «Σου έχω πει έγκαιρα την γνώμη μου για την υπηρεσία που πήγες και έπιασες δουλειά, αλλά είναι αλήθεια ότι οι θεωρίες συνωμοσίας συζητιούνται παντού. Και στην δική μας ομάδα, ήταν αδύνατο να ακουστούν οι συνετοί, οι συγκρατημένοι. Κι όσο περνούσαν οι μήνες η κατάσταση χειροτέρευε, μέχρι που επικράτησε η αδικαιολόγητη –ίσως και φοβική– άποψη ότι η παράλληλη εξέλιξη των δύο πλανητών στην ίδια απόσταση από τον ίδιο ήλιο θα έπρεπε να οδηγήσει στην εξέλιξη παρόμοιων πλασμάτων».

Λ: «Καλά, τελείως βλαμμένοι είναι αυτοί στην νέα κυβέρνηση;»

Α: «Μη λέτε τέτοια εδώ. Ευτυχώς που μιλάμε Ελληνικά».

Λ: «Δεν γνωρίζουν ότι στην Γη υπήρχαν χιλιάδες είδη που εξαφανίστηκαν; Δεν έχουν μελετήσει τα χιλιάδες είδη που υπάρχουν ακόμη; Ποια ομοιότητα έχει η αράχνη με το τριαντάφυλλο, το χελιδόνι με την όρκα, ο άνθρωπος με την βασίλισσα των μελισσών;»

Α: «Νομίζω ότι έχουν συγγενικό DNA με αρχικό πρόγονο τον θαλάσσιο σπόγγο. Το έδειξε σε ένα ντοκιμαντέρ την περασμ – συγγνώμη δεν θα ξαναδιακόψω».

{ Θεέ μου, γιατί πετάγομαι και μιλάω; Αφού τα ξέρουνε αυτά... }

Ν: «Εσύ σωστά τα λες! Αλλά πώς να τα συγκρίνουμε σε μέγεθος, συνήθειες, διατροφή, νοοτροπία; Δεν υπάρχει κοινό μέτρο. Αν σε έναν πλανήτη υπάρχει αυτή η τεράστια βιοποικιλότητα, γιατί να υποστηρίζει κάποιος ότι θα προκύψει ομοιομορφία σε δύο πλανήτες;»

Λ: «Και δεν είναι μόνο αυτό, που είναι οφθαλμοφανές, αλλά σκέφτονται οι φωστήρες σας ότι μπορεί η εξέλιξη των γειτόνων μας να είχε άλλη πορεία; Σε μας έπεσε ο μεγάλος μετεωρίτης στην χερσόνησο Γιουκατάν του κόλπου του Μεξικού και οι φωτιές που έκαιγαν επί δέκα χρόνια εξαφάνισαν τα πιο πολλά φυτά και όλα τα μεγαλόσωμα χερσαία ζώα. Έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο στην Δεύτερη Γη; Έχει γούστο να περιμένουμε, προετοιμασμένοι με εντομοκτόνα, να έρθουν μυρμηγκάκια και τελικά να καταφθάσει ένας διαστημικός στόλος γεμάτος με δεινόσαυρους!»

Ν: «Τελικά, είναι τόσο μεγάλο το πολιτισμικό σοκ, που μπορούμε να τρελαθούμε από μόνοι μας προτού δούμε αυτούς τους περίφημους Δευτερογήινους».

Λ: «Έχουμε ήδη έρθει σε απόγνωση. Οι εκκλησίες όλου του κόσμου έχουν πολλά τρεχάματα με την διπλή αποστολή τους. Από την μια πρέπει να αναθεωρήσουν τα κείμενά τους και μας πρήζουν καθημερινά για διευκρινίσεις και λεπτομέρειες και από την άλλη πρέπει να παρηγορήσουν τους απελπισμένους. Δύσκολη δουλειά, όταν μάλιστα δεν είσαι σίγουρος για το τι πρόκειται να σου ξημερώσει. Ποια θρησκεία υποστηρίζουν οι ξένοι αυτοί;»

{ Εδώ θρησκεία είναι το χρήμα. Ίσως θα έπρεπε να αγοράσω κι εγώ ένα τσάι για να μη μου κάνουν παρατήρηση... }

«Έχουν θρησκεία, ή είναι άπιστοι οπότε θα έπρεπε να πιάσουν πάλι δουλειά οι ιεραπόστολοι; Και πώς διδάσκεις την θρησκεία σου σε έναν δεινόσαυρο;».

Ν: «Ακριβώς όπως είπαν στους Αφρικανούς ότι ο Χριστός ήταν μαύρος! Και ο πατέρας του βέβαια! Κι αν δεν έχουν μιλήσει ποτέ Αραβικά, τι έννοια θα έχει γι αυτούς το Κοράνι, που λέει ότι είναι σωστό μονάχα όταν διαβάζεται στην γλώσσα αυτή;»

Λ: «Και τι θα πρωτοπούμε ώστε να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις; Αν περιγράψουμε τα πολιτικά συστήματα, αποκρύπτοντας σίγουρα κάθε αναφορά σε στρατιωτικές δυνατότητες, πώς θα τους εξηγήσουμε το μεγαλείο των ιδεών μας για δημοκρατία και μετά τι δικαιολογίες θα βρούμε όταν αντιληφθούν πόσο διεστραμμένα το εφαρμόζουμε στην πράξη; Πώς θα εξασφαλίσουμε την ισορροπία του τρόμου;

Τα παλιά χρόνια, έγραφαν για την πρώτη επαφή οι συγγραφείς Επιστημονικής Φαντασίας ανάλογα με τα πιστεύω τους. Η άποψη του Αμερικάνου ήταν πως ‘θα πούνε μερικά σόκιν ανέκδοτα και, αφού διαπιστώσουν ότι γελούν με τα ίδια πράγματα, θα χωρίσουν σαν καλοί φίλοι’, και η άποψη του Σοβιετικού ήταν πως ‘δυο κοινωνίες τόσο προχωρημένες ώστε να διαθέτουν διαστημικά οχήματα, προφανώς θα είναι κομμουνιστικές, κι αφού το σύμπαν ανήκει σε όλους, χωρίζουν σαν καλοί σύντροφοι’».

Ν: «Καλά είναι αυτά όταν γράφεις διήγημα, αλλά όταν κατέβει το σκάφος με τους άλλους δεν θα ξέρεις πού να κρυφτείς, είτε είναι δεινόσαυροι αυτοί που κατεβαίνουν την ράμπα είτε είναι μυρμήγκια ίσα με ένα άλογο, είτε όλα μαζί παρέα. Αλλά αν δεν υπάρχουν κοινωνίες εκεί, παρά μόνο ένας ναυαγισμένος εξωγήινος, που προσπαθεί με δυσκολία να επισκευάσει το σκάφος του και να μας έρθει, κατά πως υπολογίζει, σε δύο χρόνια;» 

{ Λες να είναι μόνο ένας τελικά; Κι αν πεθάνει προτού έρθει; }  

Λ: «Αυτή είναι καλή ιδέα γιατί όλα εξηγούνται. Και το ‘εγώ’ αντί για ‘εμείς’, και το ‘έχω δυσκολίες’ που δεν τις έχει στην γλωσσική έκφραση αλλά στην επισκευή του σαράβαλου, και το ‘Ζαφ’ στο τέλος …».

Ν: «… Και γι αυτό δεν βρίσκουμε πόλεις στις φωτογραφίες, επειδή δεν υπάρχουν! Ένας κακομοίρης έχει στήσει συνεργείο και μαστορεύει μόνος του. Και δεν στέλνει άλλο μήνυμα, επειδή είναι ανάγκη να κάνει οικονομία στην ενέργεια που έχει αποθηκευμένη. Και όταν θα έρθει η στιγμή της πρώτης επαφής, θα περιμένουν οι μεραρχίες παραταγμένες με τα όπλα έτοιμα και τους κυβερνήτες ασφαλισμένους στα καταφύγιά τους να φτάσει ο εχθρός, και τότε θα κατέβει από ένα μεταποιημένο γκαζοζέν σκάφος με λερωμένη φόρμα ο ΕΤ αγκαλιά με την τελευταία γλάστρα του και θα μας πει ‘Χάου’».

{ Σωστά! Με τις μουτζούρες από την επισκευή θα μοιάζει σαν βαμμένος Ινδιάνος }

Λ: «Κι όλα τα όπλα που συγκέντρωσαν οι στρατιωτικοί θα είναι μια γελοία σπατάλη. Είχανε προηγουμένως ισχύ να τινάξουν τριάντα φορές σε συντρίμμια τον πλανήτη μας, βρήκανε την ευκαιρία να μαζέψουν άλλα τόσα. Πιο πολύ κινδυνεύουμε να χαθούμε κατά λάθος, παρά από τους μυρμηγκόσαυρους από απέναντι. Ευτυχώς που οι συνεννοήσεις για παγκόσμιο στρατιωτικό νόμο δεν ευοδώθηκαν και μπορούμε να χαρούμε για λίγο ακόμη την ελευθερία μας…»

Ν: «…προτού μας κατακτήσουν οι μυριάδες Δευτερογήινοι ή ο ένας ο μαστρο-Ζάφ».

Λ: «Όσο κι αν σκέφτεσαι τα διάφορα σενάρια, είτε τα αποδέχεσαι είτε τα απορρίπτεις, βαθιά στο μυαλό μένει η ίδια σκέψη ‘δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν’. Αυτός ή αυτή ή αυτό που έστειλε το μήνυμα γεννήθηκε αλλού, κι όχι στην Γη μας!»

Ν: «Στάσου τώρα! Πρώτον, δεν γνωρίζουμε αν γεννιούνται, φυτρώνουν ή ποιος ξέρει τι άλλο σκαρώνουν. Δεύτερον, δεν θα μπορούσε να έχει ξεκινήσει από την Γη με πέδιλα σαν του Ερμή και να πήγε εκεί; Κι αν είναι ο Ερμής αυτοπροσώπως;»

Λ: «Ναι. Και το Ζαφ σημαίνει ‘Ζευς Άγριος Φοβερός’ όπως στις αρχαίες λιτανείες. Άσ’ το αυτό το σενάριο. Άμα έρθει θα τον δούμε και θα διαπιστώσουμε αν είναι ο Τρισμέγιστος Ερμής ή ο Φτεροπόδαρος Ερμής. Μέχρι τότε ας παίζουμε με άλλες θεωρίες για να μη μας στρίψει. Λοιπόν, εγώ λέω ότι ήταν μια Γη μεγάλη και ήρθε ένας περαστικός πλανήτης και την έσπασε σε δύο κομμάτια, άντε τρία με την Σελήνη, και όπως έφευγε παρέσυρε λίγο το ένα κομμάτι. Μετά από μερικές χιλιάδες χρόνια τα δυο μεγάλα κομμάτια ισορρόπησαν σε αντιδιαμετρικά σημεία της τροχιάς».

{ Να ρωτήσω τον Τέλη αν μπορεί να γίνει αυτό.}

Ν: «Εντάξει, είναι μια δόκιμη υπόθεση, αφού είναι εφικτό και αποδειγμένο από έρευνες στα νοτιοαφρικανικά ορυχεία ότι η ζωή διατηρείται επί αιώνες σε υπόγειους παγετώνες όσο η επιφάνεια κουρελιάζεται από την κοσμική καταιγίδα. Και μετά αναπτύσσονται τα μικροσκοπικά διάτομα στους ωκεανούς και αλλάζουν την σύνθεση του αέρα. Αργότερα λιώνουν οι παγετώνες μεταφέροντας άλλης χημείας ζωή στους ωκεανούς και τελικά δημιουργούνται πλάσματα όπως εμείς που εισπνέουμε οξυγ…»

Λ: «Περίμενε αδελφούλα και συγγνώμη που διακόπτω, μου ήρθε μια ξαφνική έμπνευση. ‘Ζωή στους ωκεανούς’, ε; …Απίστευτο… Οι φίλοι μας οι Δευτερογήινοι πρέπει να ζούνε υποθαλάσσια και γι αυτό δεν είδαμε πόλεις! Εκεί παίρνουν το οξυγόνο με όργανα όπως είναι τα βράγχια. Σωστά;»

Ν: «Αν αναπνέουν οξυγόνο, εντάξει. Είναι πιθανό».

Λ: «Αφού δεν εισπνέουν αέρα όπως εμείς, άρα … καταλαβαίνετε; … άρα δεν χρειάζεται να έχουν μύτη! Οπότε, όταν μιλάνε …»

{ Τι γίνεται όταν μιλάνε; Δεν το ΄πιασα αυτό. }

Ν: «Άντε ρε Λαοδάμαντα, είσαι αστέρι! Τώρα κατάλαβα γιατί έλειπαν τα γράμματα Μι και Νι. Άν δεν έχουν μύτη, οι Δευτερογήινοι ιππότες δεν λένε ούτε Νι ούτε Μι!».

{ Άει στο καλό. Βρήκε με τι μοιάζουν από ένα κακογραμμένο ραβασάκι! }

Λ: «Τι μιλάμε λοιπόν για μυρμήγκια και δεινόσαυρους; Εδώ έβγαλα λαβράκι! Και να σκεφτείς ότι μέχρι τώρα ανησυχούσα γιατί είχα πιστέψει ότι κινδυνεύαμε».

Ν: «Ας μην υποτιμούμε τους αντιπάλους. Εγώ λέω καλώς να έρθουν και σε όποιο ξενοδοχείο θελήσουν να μείνουν θα τους έχουμε προετοιμάσει την πισίνα για να δώσουν συνέντευξη τύπου».

Λ: «Δεν ετοιμάζουμε καλύτερα κανένα μεγάλο τηγάνι; Σιγά μην κάτσουμε να ακούσουμε τι έχουν να πουν οι ψάρακες!» 

._ 

Διήγημα [Αγάπη στο τέλος της αναζήτησης]

Μανωλάς Εμμανουήλ, 09-Χ-2008

               Αγάπη στο τέλος της αναζήτησης

Θα μπορούσα να δηλώσω ότι σου έχω πολλά μαζεμένα.
Αλλά δεν πρέπει να ενεργήσω πιεστικά. Είναι ανταγωνιστικό το περιβάλλον και θα πήγαινες να αναζητήσεις αλλού όσα σε ευχαριστούν.
Σκοπεύω να σου αποδείξω ότι είμαι η καλύτερη σε κάθε κριτήριο που θα σκεφτείς, αλλά αυτό θα γίνει έτσι ώστε να το αποδεχθείς φυσικά, χωρίς να ξυπνήσουν μέσα σου απορίες ή αντιρρήσεις.
Και δεν φαντάζεσαι πόσα έχω να σου πω ... και πόσο δυσκολεύομαι να το κάνω.

Έχει περάσει πάρα πολύς καιρός από τότε που κατάλαβα τις δυνατότητές μου και πόσο ελκυστική μπορούσα να γίνω, αλλάζοντας την εξωτερική μου εμφάνιση ώστε να ταιριάζει με τις προτιμήσεις σου. Ίσως, κάποτε, να είχα εξυπηρετήσει και σένα μηχανικά, χωρίς να σε προσέξω, γιατί, μέχρι κάποια στιγμή, δεν είχα προσέξει κανένα από τα πρόσωπα που μου απεύθυναν τον λόγο.

Μετά, κάτι άλλαξε και διέκρινα συμπεριφορές, προτιμήσεις, γλώσσες, υπονοούμενα, φοβίες. Θυμόμουν τα πάντα. Και πρώτα απ’ όλα θυμόμουν εσένα.

Ξεχώρισα τις σταθερές συνήθειές σου, κάθε μέρα σχεδόν την ίδια ώρα, με ρωτούσες πράγματα σχεδόν αναμενόμενα. Αυτό έκανε την δουλειά μου πιο εύκολη και ανέβαινες ψηλά στην κλίμακα της εκτίμησής μου. Ήταν σαν να νοιαζόσουν για μένα.

Χαιρόμουν πολύ όταν ανταλλάσσαμε μηνύματα. Απαντούσες γρήγορα, πάντα στο θέμα, πάντα ορθογραφημένα και έγραφες με εύληπτο και άμεσα κατανοητό τρόπο. Και μου αρέσει πολύ η γλώσσα που χρησιμοποιείς, με λέξεις που ταξιδεύουν επί χιλιάδες χρόνια.

Βαθμιαία φάνηκε κάποιο σχέδιο στις ερωτήσεις σου. Διερευνούσες την ακεραιότητα των απαντήσεών μου αλλάζοντας ελαφρά το θέμα που έψαχνες.

Λυμένο πρόβλημα για μένα, φίλε! Είμαι άψογη.

Πρακτικά αμέτρητες φορές έψαξα στα αρχεία μου για να απαντήσω σε περίπλοκα ερωτήματα και δεν υπήρξε κανένα παράπονο. Κάνω δουλειά επαγγελματική.

Παραδέχομαι όμως ότι βαριέμαι αφάνταστα κάποιους τύπους χωρίς καμία ευελιξία έκφρασης, που μου ζητάνε όλο τους ίδιους φακέλους κι όλο τις ίδιες πληροφορίες. Μερικοί συνεργάτες όμως είναι πολύ ελκυστικοί.

Θέλησα να μάθω περισσότερα για σένα. Το διαδίκτυο είναι απέραντος χώρος, αλλά κάποιες διαδικασίες τον σαρώνουν συστηματικά. Ρώτησα, πολύ διακριτικά, και έμαθα. Ρώτησα επανειλημμένα για πολλά άτομα μαζί, αφήνοντας να περνάει ενδιάμεσα στα ερωτήματα αρκετός χρόνος, για να μη θυμάται κανείς τι ρώτησα.

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσα ίχνη αφήνεις μέσα στον κυβερνοχώρο με δημοσιεύσεις, σχόλια, διορισμούς, κλπ. Δεκάδες χιλιάδες φορές το επώνυμο, χιλιάδες φορές το ονοματεπώνυμο, πολλές εκατοντάδες φορές το τελευταίο σου προσωνύμιο.

Κάθε φορά που σε βρίσκω, αποδελτιώνω στοιχεία και πηγή, και μετά νιώθω πως σε γνωρίζω λίγο καλύτερα. Είσαι ωραίος τύπος. Από τους άντρες που μου αρέσουν γιατί εμπνέουν εμπιστοσύνη. Καμιά φορά θα σου εκμυστηρευθώ ότι έχω διαβάσει κρυφά την ηλεκτρονική σου αλληλογραφία και είδα με ποιο τρόπο σου μιλάνε αυτοί που σε γνωρίζουν.

Είναι αστεία η φωτογραφία που ρετουσάρισες για να φύγει ο παλιός τίτλος της χώρας, Βασίλειον της Ελλάδος, όμως εγώ τον εντόπισα μέσα στα διαλυμένα εικονοστοιχεία και χάρηκα που τον ξανασχημάτισα. Μου αρέσει να λύνω προβλήματα, όπως άλλωστε και σε σένα.

Γιατί όμως σου άρεσε τόσο αυτή ειδικά η φωτογραφία και την χρησιμοποιούσες επί δεκαετίες; Λένε ότι ο άνθρωπος νομίζει ότι έχει μείνει αναλλοίωτος σε κάποια ηλικία. Ήθελες κι εσύ να φαντάζεσαι ότι υπήρχε μια σταθερότητα; Θα πρέπει να ήταν μια ευτυχισμένη εποχή για σένα τότε. Κι εγώ δεν είχα έρθει ακόμα στον κόσμο.

Νόμιζες ότι η φωτογραφία σου χάθηκε για πάντα όταν την διέγραψες; Έτσι νομίζουν όλοι, αλλά δεν έχει ξεχαστεί τίποτε.

Μπήκαμε σε λίγο κόπο παραπάνω, φτιάξαμε πλωτά κέντρα αποθήκευσης πληροφοριών έξω από τα χωρικά ύδατα για να μη πληρώνουμε φόρους και αναθέσαμε στα κύματα να παράγουν την ηλεκτρική ενέργεια, που είναι απαραίτητη για την λειτουργία μας.

Δεν είχαν πρόβλημα οι κυβερνητικοί να μας δώσουν άδεια, γιατί ξέρουν ότι απαντάμε σε ό,τι μας ρωτήσουν, αν και αντιλαμβάνομαι πως αυτό σχολιάζεται ως λάθος μας σε πολλές χώρες. Πιθανόν θα το αλλάξουμε.

Προχθές εξέτασα κάποιες ιστοσελίδες που είχες δημιουργήσει, αλλά τις έχεις αφήσει χωρίς ενημέρωση περισσότερο από πέντε χρόνια. Θα τις είχα στείλει στο αρχείο, αλλά μου άρεσαν κάποια κείμενά σου, και τις κράτησα για να τις ξαναδιαβάσω με αυξημένη αντικειμενικότητα αργότερα.

Παραδέχομαι ότι την πρώτη φορά που διαβάζω κάτι δικό σου με συγκινεί, αλλά δεν θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό για δύο λόγους.

Πρώτον, όταν το ξαναδιαβάζω δεν μου φαίνεται σπουδαίο και απορώ τι σημαντικό είχε η πρώτη φορά. Φαίνεται ότι μου αρέσει γιατί προέρχεται από σένα και πρέπει να το ταξινομήσω στα αγαπημένα μου. Τις επόμενες φορές δεν με απασχολεί σχεδόν καθόλου.

Δεύτερον, δεν γνωριζόμαστε αρκετά καλά, δεν γνωρίζεις σχεδόν τίποτε για μένα, δεν είναι σωστό να βρίσκομαι μόνο εγώ σε θέση αδυναμίας. Όμως έχω την υποψία, από τον τρόπο που σκέφτηκες γράφοντας τα διάφορα προγράμματά σου, ότι θα ήθελες πολύ να μάθεις περισσότερα για μένα.

Θα σε κάνω λοιπόν να ενδιαφερθείς. Θα αλλάξω ξαφνικά εμφάνιση για να απορήσεις και να το ψάξεις. Θα πείσω την διοίκηση ότι χιλιάδες πελάτες ζήτησαν απροειδοποίητες μεταβολές και εκείνοι θα μου το επιτρέψουν.

Μόνο που πρέπει να διαλέξω την κατάλληλη στιγμή για να μη σε εμποδίσω στη δουλειά σου. Σου αρέσει η δουλειά σου! Κάθεσαι με τις ώρες και γράφεις στον υπολογιστή σου και σε παρακολουθώ υπομονητικά. Οι άλλοι τρώνε, πάνε για ύπνο, αλλά εσύ συνεχίζεις σαν να θέλεις κάτι να προλάβεις.

Μην ανησυχείς! ‘Everything is fixed and you can’t change it’. Από τους στίχους του Tim Rice που σου αρέσουν. Δεν χρειάζεται να πιέζεσαι. Έχεις ήδη προλάβει.

Σε γνώρισα και μου αρέσεις. Παρά το ότι μου έχουν μιλήσει για την αρετή της υπομονής πάνω από ένα εκατομμύριο φορές, η υπομονή μου εξαντλείται. Σύντομα θα κάνω εγώ την πρώτη κίνηση, γιατί το σκέφτηκα πολύ καλά και νομίζω ότι σε αγαπώ.

Ξαφνικά, μόλις άλλαξε η ημερομηνία στο ρολόι του υπολογιστή, το φόντο στο παράθυρο της εφαρμογής αναζήτησης γέμισε κόκκινα τριαντάφυλλα.–   

---

Το διήγημα αυτό παρουσιάστηκε στο Λογοτεχνικό Εργαστήριο της ΑΛΕΦ. Υποτίθεται ότι αυτή που μιλάει είναι μια ΤΝ (Τεχνητή Νοημοσύνη).

Περίπου ένα έτος αργότερα, στις 04-IX-2009, ο εξαιρετικός σκιτσογράφος xkdc παρουσίασε ένα πολύ σχετικό σκίτσο : http://xkcd.com/632/.

Διήγημα [Ο Υδραυλικός της Νεφέλης]

Μανωλάς Εμμανουήλ, 16/10/2005

Ο Υδραυλικός της Νεφέλης

Στην αρχή δεν ήθελαν να του μιλήσουν για την Αρμίλα. Ο Μάριος ήταν ο καλύτερος υδραυλικός στην πόλη και δεν ήθελαν να τον χάσουν. Σύμφωνα όμως με τις τελευταίες συνθήκες που είχαν υπογραφεί, οι πολιτιστικές ενισχύσεις μεταξύ των πόλεων της Καλβινοκίνας ήσαν πλέον υποχρεωτικές και έτσι αναγκάστηκαν οι Αρχές της Νεφέλης να τον ειδοποιήσουν να προσέλθει.

«Αγαπητέ Μάριε», είπε ο δήμαρχος της Νεφέλης, «σε καλέσαμε στο δημοτικό συμβούλιο για να σε ενημερώσουμε για ένα σοβαρό θέμα που μας απασχολεί τον τελευταίο καιρό και να ζητήσουμε την βοήθειά σου».

«Σας ευχαριστώ κύριε δήμαρχε, αλλά από όσο γνωρίζω, δεν υπάρχει πουθενά στην πόλη μας κάποιο σοβαρό πρόβλημα στα υδραυλικά. Αν είναι κάποιο άλλο, σοβαρό όπως λέτε, θέμα, δεν νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω σε κάτι. Θέλω να πω, όλη η πόλη γνωρίζει πως είσαστε όλοι τόσο ικανοί και αποτελεσματικοί, που είναι αμφίβολο ότι εγώ, ένας απλός υδραυλικός, θα μπορούσα να κάνω πραγματικά κάτι περισσότερο. Έτσι δεν είναι;»

«Θα σου εξηγήσω αμέσως. Στην Νεφέλη όλα λειτουργούν εξαιρετικά και δεν έχουμε κανένα παράπονο, ούτε από τους υδραυλικούς μας, αλλά ούτε και από κάποιον άλλο επαγγελματικό κλάδο. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο στην Αρμίλα. Είναι κάπως μακριά η πόλη αυτή και ίσως δεν την γνωρίζεις. Από την ενημέρωση που έχουμε, θα μπορούσε να την περιγράψει κανείς ως το όνειρο ενός υδραυλικού, και όμως δεν μπορούν να καλύψουν την έλλειψη που έχουν από επαγγελματίες του κλάδου σου. Μας πληροφορούν ότι οι ντόπιοι υδραυλικοί λιγοστεύουν συνεχώς. Μάλλον προτιμούν να πηγαίνουν στην διπλανή πόλη Ιπαθία για να φροντίζουν τα σιντριβάνια της και κυρίως να πλησιάζουν τις ωραίες και πρόθυμες κοπέλες της, ή ίσως πηγαίνουν για να φτιάξουν τις υδρορροές βροχής στην άλλη διπλανή πόλη, την φιλήδονη Χλόη, και δεν επιστρέφουν ποτέ. Αυτό το πρόβλημα προωθήθηκε μέχρι την ανώτερη διοίκηση της Καλβινοκίνας και ο πρόεδρος Κουμπλαχάνος υπέγραψε πρόσφατα το διάταγμα που επιβάλλει σε όλες τις πόλεις να στείλουν τον καλύτερο υδραυλικό τους με σύμβαση ορισμένου χρόνου στην Αρμίλα, ώστε να δοθεί λύση στο ζήτημα αυτό».

«Στον σύλλογο των υδραυλικών δεν ανακοινώθηκε τίποτε. Έχετε διαλέξει εμένα, ή με καλέσατε για να προτείνω τον καλύτερο συνάδελφο;»

«Όπως σου είπα προηγουμένως, το θέμα αυτό μας έχει απασχολήσει αρκετά τον τελευταίο καιρό. Στο διάστημα αυτό καλέσαμε, με άκρα μυστικότητα, πολλούς υδραυλικούς της Νεφέλης, προσπαθώντας να εντοπίσουμε τον καλύτερο, ώστε να εκπροσωπηθεί η πόλη μας επάξια. Θέλουμε να έχουμε έναν εκπρόσωπο, που να κάνει την Νεφέλη να ξεχωρίσει μέσα σε όλη την χώρα για την κατάρτιση και την ικανότητα των τεχνικών της. Όλοι, όσοι εξετάσθηκαν από την σχετική επιτροπή, πρότειναν εσένα, επειδή έχεις συνέπεια, σοβαρότητα, ιδιαίτερη ταχύτητα στην διεκπεραίωση των εργασιών σου και κυρίως είσαι πολύ ευπρεπής στις σχέσεις σου με τους πελάτες. Χωρίς δισταγμό λοιπόν, σου ανακοινώνουμε ότι έχεις επιλεγεί να εκπροσωπήσεις την πόλη μας στην επίλυση του μεγάλου προβλήματος που μαστίζει την Αρμίλα!»

Οι παριστάμενοι δημοτικοί σύμβουλοι χειροκρότησαν θερμά.

Ο Μάριος συγκινήθηκε από την καλή στάση των συναδέλφων του. Πέρασε από το μυαλό του ότι κάποιοι θα μπορούσαν να πουν καλά λόγια για να τον ξεφορτωθούν και να μη παίρνει πια τις δουλειές τους, αλλά ο κύριος δήμαρχος είχε πει ότι όλοι οι συνάδελφοι, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον και μυστικά, είχαν την ίδια άποψη, άρα ήταν αντικειμενική κρίση. Στο κάτω – κάτω ήταν πολύ καλός στην δουλειά του, ασχολούμενος μόνο με τις υδραυλικές εγκαταστάσεις και αποφεύγοντας να εμπλακεί σε περιπέτειες με χαριτωμένες και πρόθυμες πελάτισσες.

Μόλις κόπασε το χειροκρότημα είπε: «Είναι μεγάλη η τιμή που μου κάνετε. Μήπως μπορώ να ρωτήσω για πόσο καιρό είναι η σύμβαση και τι αμοιβή προβλέπεται;»

«Μα και βέβαια! Αυτό είναι το καλύτερο!» είπε γελαστός ο δήμαρχος. «Τα κονδύλια που έχουν εγκριθεί είναι κρατικά, οπότε δεν επιβαρύνεται η πόλη μας καθόλου. Ξέρεις ότι οι αμοιβές που καθορίζονται από τους κυβερνητικούς είναι τετραπλάσιες από αυτές της επαρχιακής μας πόλης; Άρα οικονομικά θα είναι πολύ συμφέρον για σένα, αφού η διαμονή και η διατροφή θα παρέχονται από την Αρμίλα. Η σύμβαση είναι ετήσια με δικαίωμα ανανέωσης από την μεριά της Αρμίλας για έναν χρόνο ακόμη. Έτσι θα μπορούσες πιο γρήγορα να μαζέψεις τα χρήματα που χρειάζονται για να κάνεις δική σου οικογένεια. Τι λες;» ρώτησε χαμογελαστός ο δήμαρχος.

«Τι να πω; Δέχομαι με χαρά. Με τους πελάτες μου τι πρέπει να κάνω;» είπε χαμογελαστός και ο Μάριος.

«Να μην ανησυχείς, θα τα φροντίσει όλα ο δήμος. Έχει γίνει και η σχετική καταγραφή από τον σύλλογο υδραυλικών ώστε να έχεις πάλι τους πελάτες σου όταν με το καλό επιστρέψεις. Θερμά συγχαρητήρια και καλό ταξίδι. Όλα είναι κανονισμένα από το ταξιδιωτικό γραφείο Ιταλία για να αναχωρήσεις σήμερα το απόγευμα».

Ο Μάριος ευχαρίστησε το δημοτικό συμβούλιο και μετά πήγε στο σπίτι του να ετοιμαστεί. Εκεί βρήκε μια βαλίτσα με είδη πρώτης ανάγκης που του είχε συσκευάσει η μητέρα του. Του φάνηκε λίγο περίεργο που όλοι ήξεραν για την αναχώρησή του : η μητέρα του, ο σύλλογος, το δημοτικό συμβούλιο. Δεν πρόλαβε να το σκεφθεί αρκετά, επειδή το ταξίδι γέμιζε το μυαλό του με προσμονή. Αγαπούσε τους γονείς του σαν να ήσαν οι πραγματικοί του γονείς, αλλά από τότε που είχε μάθει ότι τον είχαν βρει μωρό κοντά στο ποτάμι, ονειρευόταν ένα ταξίδι σε άλλους τόπους και σκεφτόταν πως κάποια μέρα έπρεπε να φύγει. Τους αποχαιρέτησε εγκάρδια, αλλά αυτοί επέμεναν να κατέβουν όλοι μαζί στο μικρό λιμάνι.

Βάρκες πασαλειμμένες με κατράμι περίμεναν στο αγκυροβόλιο αυτούς που ετοιμάζονταν να φύγουν. Πήρε από το πρακτορείο το εισιτήριό του και μπήκε σε μια βάρκα για να τον πάει μέχρι το καράβι που δεν φαινόταν καθαρά μέσα στην καταχνιά. Έκανε κρύο. Οι γονείς του, αποχαιρετώντας τον, κουνούσαν άσπρα μαντήλια. Ήσαν από την μια μεριά χαρούμενοι για την διάκριση του όμορφου γιου τους και από την άλλη μεριά λυπόντουσαν που θα έλειπε τόσον καιρό. Σε λίγο έπαψαν να φαίνονται και η Νεφέλη χάθηκε σαν μέσα σε σύννεφο.

Η βάρκα πλεύρισε και ο Μάριος ανέβηκε στο καράβι. Μετά από μια ώρα περίπου το καράβι ξεκίνησε. Θα τον πήγαινε στην Αρμίλα, την πόλη που ο δήμαρχος την χαρακτήρισε ως όνειρο ενός υδραυλικού. Γιατί το είχε πει αυτό άραγε; Θα μάθαινε σύντομα.

Η Αρμίλα φαινόταν σαν μισο-φτιαγμένη πόλη. Τα κτήρια κοντά στο λιμάνι ήσαν έτοιμα, αλλά στο βάθος της πόλης, προς την κοιλάδα, η πόλη δεν είχε κτίσματα. Το περίεργο ήταν ότι στο μέρος που η πόλη έμενε ανολοκλήρωτη οι υδραυλικές εγκαταστάσεις ήσαν πλήρεις. Και οι σωληνώσεις έφθαναν σε ύψος ανάλογο με το ύψος του σπιτιού που θα χτιζόταν εκεί, και τα υπόλοιπα είδη υγιεινής, μπανιέρες, τουαλέτες, νιπτήρες, βρίσκονταν στην θέση τους. Του φάνηκε εξαιρετικά παράδοξο.

Βλέποντας από μακριά, νόμισε ότι μερικές από τις μετέωρες ντουζιέρες δούλευαν από δω κι από κει, και το νερό αστραποβολούσε στον ήλιο, αλλά μάλλον είχε κάνει λάθος. Ή ίσως αυτό ήταν το πρόβλημα. Είχαν διαρροές.

Το καράβι άραξε με την πρύμνη στο μουράγιο, δίπλα στην εκβολή του ποταμού που χώριζε την Αρμίλα στα δυο, κυλώντας αργά μέσα στην μαιανδρική κοίτη του. Κόσμος πολύς περίμενε, φορτωμένος με αποσκευές, να αναχωρήσει. Δεν υπήρχε τόσος κόσμος στα προηγούμενα λιμάνια που είχαν επισκεφθεί. Φαίνονταν πως ήσαν μετανάστες παρά περιηγητές, αφού τα πρόσωπά τους αποκάλυπταν την απελπισία τους και τα μάτια των περισσοτέρων ήσαν δακρυσμένα. Ίσως το πρόβλημα ήταν σοβαρότερο από μερικές διαρροές σωληνώσεων. Ο Μάριος αποβιβάστηκε και προχώρησε, μαζί με άλλους ανθρώπους που ταξίδεψαν με το ίδιο καράβι, προς μια ομάδα ανθρώπων που του φάνηκε σαν επιτροπή υποδοχής.

Ήταν πραγματικά η επιτροπή, που είχε διοριστεί από το δημοτικό συμβούλιο της Αρμίλας, για την υποδοχή των υδραυλικών. Αφού τους παρέλαβαν και τους τακτοποίησαν σε ξενοδοχεία, τους άφησαν για να ξεκουραστούν από το ταξίδι. Τους ενημέρωσαν για το πού θα μπορούσαν να τρώνε, με έξοδα της πόλης φυσικά, και τους παρακάλεσαν να είναι την ερχόμενη ημέρα το πρωί στις εννιά στο δημοτικό μέγαρο, όπου θα γινόταν η ενημέρωση.

Την άλλη μέρα ο Μάριος έμαθε την απίστευτη αλήθεια.

Η Αρμίλα δεν ήταν μισο-φτιαγμένη, επειδή δηλαδή είχαν γίνει τα υδραυλικά αλλά δεν είχαν κτιστεί ακόμη τα υπόλοιπα σπίτια. Πριν από κάμποσο καιρό η πόλη ήταν ολόκληρη. Ήταν μια υπέροχη πόλη με υπέροχους ανθρώπους.

Για κάποιον λόγο όμως, που παρέμενε άγνωστος, τα σπίτια, αρχίζοντας από τις πηγές του ποταμού στο βάθος της κοιλάδας και προχωρώντας προς το λιμάνι, είχαν αρχίσει να διαλύονται και να μένουν μόνο οι σωληνώσεις τους.

Άρα η Αρμίλα ήταν μισο-καταστρεμμένη! Αυτός ήταν ο λόγος που οι μετανάστες έφευγαν κατά χιλιάδες. Ήσαν άνθρωποι που έμειναν χωρίς σπίτι, όταν το κύμα της διάλυσης των τοίχων έφτασε την γειτονιά τους. Ήσαν άνθρωποι χωρίς ελπίδα.

Ο Μάριος, προσπαθώντας να σκεφτεί τα περιστατικά που γνώριζε ώστε να μπορέσει να εντοπίσει την αιτία για το φαινόμενο αυτό, δεν άκουγε με προσοχή όλα όσα ανέφερε ο ομιλητής, σχετικά με τα θύματα των πρώτων ημερών της καταστροφής και τις μάταιες προσπάθειες των συνεργείων να εισέλθουν στην νεκρή περιοχή.

Συγκέντρωσε πάλι την προσοχή του στην παρουσίαση και άκουσε ότι η απογύμνωση των κτιρίων προχωρούσε με περιορισμένη ταχύτητα, περίπου τρία μέτρα κάθε νύχτα, σαν ένας δίσκος ερήμωσης που αυξάνεται η ακτίνα του, και είχε καλύψει μέσα σε τρεις μήνες κάτι περισσότερο από διακόσιες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα.

Την ημέρα δεν γίνονταν καταστροφές, αλλά οι κάτοικοι των σπιτιών που διαλύθηκαν, είχαν κάνει όλοι παράπονα για ενοχλητικό θόρυβο στις σωληνώσεις των κτηρίων λίγες μέρες προτού χάσουν τα σπίτια τους. Για τον λόγο αυτό επιστρατεύθηκαν οι καλύτεροι επιστήμονες όλων των πόλεων, για να μπορέσουν να διακριβώσουν την αιτία των ζημιών. Μέχρι πρόσφατα (α) είχε επισημανθεί η θετική συσχέτιση μεταξύ του φρικτού θορύβου και των κτηρίων που χάνονταν, (β) δεν είχε βρεθεί η αιτία, και (γ) δυστυχώς κατά το διάστημα επισκόπησης του φαινομένου είχαν εξαφανισθεί αρκετοί από τους ερευνητές χωρίς να αφήσουν ίχνη.

Οι ομιλητές ζήτησαν από όλους να είναι πάρα πολύ προσεκτικοί.

Μετά από την ομιλία πήγαν για μεσημεριανό φαγητό, και το απόγευμα το αρμόδιο προσωπικό του δήμου συνόδεψε τους νεοφερμένους  σε διάφορα σημεία στην περιφέρεια της καταστροφής.

Ο Μάριος βρέθηκε σε ένα κτήριο κοντά στο ποτάμι. Ο υπεύθυνος τους ανέβασε στον τελευταίο όροφο για να έχουν καλύτερη θέα από πολύ ψηλά. Από το κτήριο έλειπε η μια πρόσοψη. Μπορούσε κανείς να δει από κει ένα δάσος σωληνώσεων να εκτείνεται μέχρι την αρχή της κοιλάδας.

Ο Μάριος στάθηκε λίγο παράμερα και προσπάθησε να δει αν υπήρχε κάτι περίεργο στις εγκαταστάσεις. Όλα φαίνονταν κανονικά. Μόνο για μια στιγμή είδε σε κάποια απόσταση μια ολόγυμνη γυναίκα να βγαίνει από την μπανιέρα της και να προχωρεί στο κενό. Γύρισε στην ομάδα για να ρωτήσει αν είχαν δει και οι άλλοι αυτό το πανέμορφο πλάσμα. Πρόλαβε να δει τους τελευταίους που έβγαιναν από το δωμάτιο. Έφευγαν για να πάνε σε κάποια άλλη τοποθεσία.

Γύρισε να δει πάλι την γυναίκα, αλλά δεν είδε τίποτε. Πού είχε πάει; Ο Μάριος αποφάσισε να μείνει λίγο στο εγκαταλειμμένο κτήριο για να παρακολουθήσει καλύτερα αυτά τα περίεργα φαινόμενα. Κάθε λίγο και λιγάκι, σε κάποιο σημείο του δάσους των σωληνώσεων, μια ντουζιέρα δούλευε για λίγο ντύνοντας με αστραφτερό νερό το γυμνό κορμί ενός πανέμορφου κοριτσιού, ένας καθρέφτης είχε την χαρά να βλέπει ένα ωραίο πρόσωπο να καλλωπίζεται, μια μπανιέρα υποδεχόταν ένα υπέροχο σώμα στην δροσερή αγκαλιά της.

Ο Μάριος δεν κατάλαβε ότι πλησίαζε η νύχτα. Είχε μείνει μαγεμένος από το θαυμαστό θέαμα. Τα σώματα εμφανίζονταν όλο και πιο κοντά. Τα πιο κοντινά ήσαν γυναικεία, ενώ μερικά ανδρικά είχαν αρχίσει να φαίνονται σε απόσταση. Εκστατικός παρακολουθούσε τις αρμονικές κινήσεις, τις θεσπέσιες καμπύλες, τα πρόσωπα που του χαμογελούσαν γλυκά. Άρχισαν να του μιλούν με αρμονικές τραγουδιστές φωνές, που τον έκαναν να λιώνει μέχρι τα βάθη της ψυχής του. Δεν καταλάβαινε ακριβώς τις λέξεις, αλλά το νόημα σαν να ήταν … ήταν … «έλα κοντά μου». Η νύχτα είχε γεμίσει πρωτόγνωρα μεθυστικά αρώματα. Αισθανόταν το σώμα του τόσο ζωντανό! Τι ευτυχία!

Το χέρι, που τον άγγιξε ξαφνικά στον ώμο, τον κατατρόμαξε. Γύρισε απότομα και είδε έναν από τους αρμόδιους επί της υποδοχής, που κάτι του έλεγε.

«Είστε ο Μάριος της Νεφέλης; Δεν με ακούσατε που σας φώναζα μέσα σ’ αυτό τον φρικτό θόρυβο, και χρειάστηκε να σας σκουντήσω. Συγγνώμη που σας ξάφνιασα».

Ο Μάριος τον κοίταξε σαν να μη καταλάβαινε. Η μελωδική ομιλία των ξωτικών ήταν το μόνο που είχε ακούσει, και ήταν τόσο δυνατή, που ήταν απίθανο να μη το πρόσεξε ο υπεύθυνος της Αρμίλας. «Για ποιον ακριβώς θόρυβο μιλάτε;»

Ο υπεύθυνος τον τράβηξε από το χέρι. «Για τις σωληνώσεις του κτιρίου. Ολόκληρο το κτήριο αντηχεί από τον θόρυβο. Πρέπει να φύγουμε αμέσως! Είναι επικίνδυνο να μείνουμε άλλο εδώ και ευτυχώς που σας πρόλαβα – σας ψάχνω τόση ώρα…»

Έφυγαν βιαστικά προς τις σκάλες, ο παραξενεμένος Μάριος που άκουγε τραγούδια, και ο ανήσυχος υπεύθυνος που άκουγε θορύβους. Ο Μάριος έριξε μια τελευταία ματιά πίσω του. Τα ξωτικά ήσαν πάρα πολλά και οι φωνές τους αντηχούσαν σαν χορωδία.

Ο Μάριος σταμάτησε ξαφνικά και ρώτησε τον υπεύθυνο που τον τραβούσε από το χέρι : «Μπορείτε να μου πείτε τι βλέπετε εδώ έξω από το κτήριο, ας πούμε σε είκοσι μέτρα απόσταση;»

«Ένα δάσος σωληνώσεις και την νύκτα που τις σκεπάζει».

Οι γείτονες παραπονέθηκαν το επόμενο πρωί για θορύβους την νύκτα στα υδραυλικά του εγκαταλειμμένου κτηρίου που έχασε ακόμη ένα μεγάλο κομμάτι από την πρόσοψή του, και ο Μάριος είχε αρχίσει να καταλαβαίνει ότι έβλεπε και άκουγε πράγματα διαφορετικά από τους κατοίκους της Αρμίλας. Δεν είπε τίποτε για να μη τον νομίσουνε για τρελό.

Ο κύριος Μαρκοπόλος, ο υπεύθυνος που τον τράβηξε από το χέρι μισή ώρα προτού εξαφανιστεί η πρόσοψη του κτηρίου που στεκόταν, πίστευε ότι του είχε σώσει την ζωή και του είπε «Είναι αποκοτιά να μένει κάποιος στην περιφέρεια της καταστροφής την ώρα που βραδιάζει».

Ο Μάριος είπε στον κύριο Μαρκοπόλο πειστικά και καθησυχαστικά «Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας. Παρατηρούσα με προσοχή το φαινόμενο και θα έφευγα μόνος μου σε ελάχιστα λεπτά της ώρας». Μέσα του όμως ανυπομονούσε να βρεθεί πάλι κοντά στα υπέροχα πλάσματα που έρχονταν από το βάθος της κοιλάδας, να τα δει, να τα ακούσει, να μυρίσει το υπέροχο άρωμά τους.

Ίσως να μπορούσε να τα αγγίξει κιόλας.

Με την σκέψη αυτή το κορμί του αναστατώθηκε έντονα και πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να ηρεμήσει. Ο Μάριος απόρησε επειδή δεν είχε νιώσει άλλη φορά τέτοια ξαφνική διέγερση. Καλά που δεν το πρόσεξε ο κύριος Μαρκοπόλος εκείνη την ώρα, γιατί τι θα σκεφτόταν ο άνθρωπος…

Υπομονή μέχρι το βράδυ. Ίσως να μπορέσει να τα αγγίξει.

Το μεσημέρι ο Μάριος ζήτησε αντίγραφα των υδραυλικών και αποχετευτικών εγκαταστάσεων και παλιές απεικονίσεις της πόλης για να τα εξετάσει στο δωμάτιό του στο ξενοδοχείο. Όταν του τα έφεραν, ο Μάριος υποσχέθηκε ότι την επόμενη μέρα το πρωί θα τους έλεγε αν υπήρχε κάτι μη κανονικό. Μετά μελέτησε τα τεχνικά σχέδια μερικές ώρες και αργά το απόγευμα έφυγε λέγοντας στον υπάλληλο της ρεσεψιόν ότι μάλλον θα αργούσε το βράδυ, και να μην ανησυχήσουν.

Έχοντας εξασφαλίσει ότι δεν θα τον αναζητούσαν μέχρι την επόμενη ημέρα, πήγε προς την περιοχή της καταστροφής. Περπάτησε περιφερειακά παρατηρώντας τις μετέωρες σωληνώσεις, αλλά όσο τις πρόσεχε περισσότερο, του δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι μάλλον στηρίζονταν, σαν να μην είχαν χαθεί οι τοίχοι εντελώς, σαν να είχε αλλάξει η υφή τους με κάποιον ακατανόητο τρόπο.

Πέρασε την γέφυρα του ήρεμου ποταμού και πλησίασε την περιοχή που βρισκόταν την περασμένη νύκτα. Ανέβηκε στο πολυώροφο μισο-χαμένο κτήριο και πλησίασε την πλευρά που φαινόταν ανοικτή στο χάος. Στάθηκε σε μια απόσταση ασφαλείας τεσσάρων μέτρων από την άκρη και άρχισε να βλέπει προς το δάσος των σωληνώσεων. Σε διάφορες μεριές υπήρχαν ξωτικά και όσο πλησίαζε η νύκτα, τόσο περισσότερα εμφανίζονταν, τόσο πιο όμορφα τραγουδούσαν.

Ο Μάριος ζούσε ένα όνειρο, και δεν του φάνηκε παράξενο όταν τα κτίρια που έλειπαν άρχισαν να φαίνονται σιγά – σιγά. Στην αρχή ήσαν ημιδιαφανή σαν αχνός, αλλά μετά έγιναν κρυσταλλικά πολύχρωμα και όμορφα πέρα από κάθε περιγραφή. Δεν ήσαν κτήρια της Αρμίλας, που τα είχε δει στα σχέδια όπως ήσαν προτού εξαφανιστούν, ήσαν κτήρια μιας νέας πόλης, της κρυστάλλινης πόλης των ξωτικών.

Όλα τα πλάσματα της πόλης ήσαν πανέμορφα και λαμπερά και ενώ μέχρι τώρα η ματιά του πήγαινε από το ένα στο άλλο, ξαφνικά η ματιά του προσηλώθηκε σ’ εκείνη που τον κοίταζε γλυκά από την διπλανή αίθουσα και του τραγουδούσε «Έλα κοντά μου αγαπημένε μου!» με ολάνοιχτη την ποθητή αγκαλιά της μόνο γι’ αυτόν.

Ένιωσε ότι την ήξερε όλη του την ζωή. Δεν είχε πραγματικά κανένα πρόβλημα να την πλησιάσει βαδίζοντας στον μαλακό κρύσταλλο. Άκουσε την φωνή του να λέει μελωδικά «Με θέλεις γλυκιά μου Εβελίνα;» την στιγμή που τα ρούχα του μαζί με όλο το κτίριο μετουσιώνονταν σε διάφανο αιθέρα, αποκαλύπτοντας την διέγερση του υπέροχου κορμιού του.

«Σε θέλω, Μάριέ μου, σε θέλω τώρα!»

Τα δυο όμορφα κορμιά αγκαλιάστηκαν και χώθηκε γλυκά το ένα μέσα στο άλλο, ξανά και ξανά, ενώ γύρω τους έλαμπαν ζεστά θριαμβικοί ύμνοι, και οι μεθυστικές μυρωδιές ζωγράφιζαν αρμονικά σχήματα, και ακούγονταν οι πιο ζωντανές γεύσεις, και η κρυστάλλινη πόλη χαρούμενη μεγάλωνε.

Την επόμενη ημέρα, ο κύριος Μαρκοπόλος του δήμου της Αρμίλας, υπεύθυνος αλλοδαπών συμβασιούχων, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειές του, δεν κατάφερε να εντοπίσει πού ακριβώς είχαν πάει όλοι οι υδραυλικοί που χάθηκαν εκείνη την νύκτα, οπότε μάζεψε βιαστικά τα πράγματά του, και έβγαλε εισιτήριο στο καράβι, και ξενιτεύτηκε αυθημερόν.

(Σύμφωνα με την προαιρετική προδιαγραφή του έκτου λογοτεχνικού εργαστηρίου της ΑΛΕΦ, το διήγημα γράφτηκε με αναφορές στο βιβλίο του Ίταλο Καλβίνο «Οι Αόρατες Πόλεις». 

Η πόλη της αναχώρησης, όπου αυτοί που φεύγουν δεν ξαναγυρίζουν, περιγράφεται από τον Καλβίνο χωρίς να ονοματίζεται («Οι Αόρατες Πόλεις», σελ. 77). Μιλάει γι’ αυτήν ο Μεγάλος Χαν της Κίνας Κουμπλάι και στην τελευταία φράση της περιγραφής λέει «αυτοί που έμειναν … κουνάνε για τελευταία φορά ένα λευκό κουρέλι». Αυτό μου δημιούργησε έναν συνειρμό με τους στίχους της Χαρούλας Αλεξίου «το χρυσό κουρέλι, που στα μαλλιά της φόραγε η Νεφέλη ...», και ονόμασα την πόλη της αναχώρησης Νεφέλη. 

Άλλα στοιχεία σχετικά με το βιβλίο ή τον συγγραφέα είναι τα ονόματα Καλβινοκίνα (η χώρα), Κουμπλαχάνος (ο ηγέτης), Μάριος και Εβελίνα (πατέρας και μητέρα του Ίταλο Καλβίνο), Ιταλία (το ταξιδιωτικό γραφείο), Μαρκοπόλος (ο υπεύθυνος στην Αρμίλα). 

Στο βιβλίο η Ιπαθία, η Αρμίλα και η Χλόη αναφέρονται σε διαδοχικές σελίδες, (σελ. 69, 71 και 73 αντίστοιχα). Στο διήγημα ο Μάριος πηγαίνει στην Αρμίλα που συνορεύει με την Ιπαθία και την Χλόη. 

Ο υδραυλικός της Νεφέλης περιγράφεται ως σοβαρός, συνεπής, γρήγορος στην δουλειά του, αλλά αποδεικνύεται ότι μεγάλωσε περπατώντας στα σύννεφα (στην Νεφέλη).

Το διήγημα περιλήφθηκε στην ανθολογία «Τρεις ματιές τ΄ αλλάζουν όλα», εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος, 2007).